A więc moja pierwsza powieść doszła do skutku. Męczyłam się męczyłam , ale warto było xD tutaj zamieszczam streszczenie, mam nadzieje zachęcające do rpzeczytania xD moich wypocin xD :

Kate White, absolwentka Banbury High School podczas pracy wakacyjnej spotyka, a raczej jedynie widzi pewnego tajemniczego chłopaka. On również zwraca na nią uwagę. Oboje nie mogą przestać o sobie myśleć. Eddie próbuje szukać pięknej nieznajomej. Liczne przeciwności nie pozwalają młodym się spotkać, tym czasem na jaw zaczynają wychodzić kolejne rodzinne tajemnice.

Czy obie rodziny mają wspólny sekret? Co łączy Christophera - ojca Kate i Maggie – matkę Eda?

Czy Kate White i Ed Adams zdołają pokonać przeciwności losu, aby móc być razem?

Powieść stworzona z myślą o młodym pokoleniu, pokazująca, że warto jest walczyć gdyż „nagroda będzie wielka”. Poruszane aspekty religijne wskazują również na ważność Boga i wiary w życiu człowieka. Książka ciesząca się popularnością wśród znajomych i bliskich autorki.

Jeśli chcesz przenieść się w inny świat oparty na miłości i wzajemnym szacunku, ale również nieodłącznym cierpieniu każdego człowieka, jak i licznych niespodziankach czyhających tuż za rogiem, jest to książka dla Ciebie. J

Kate weszła do różowego pokoju, gdzie w kołysce z baldachimem smacznie spało prześliczne niemowlę. Instynkt macierzyński podpowiadał jej aby, otulić słodkie maleństwo, ale nie mogła się napatrzeć. Zdała sobie sprawę, że to jej dziecko. Poczuła na talii silne męskie dłonie.

-Uwierzysz? Nasze dziecko. Ile to już lat Kate? Cztery? Tyle przeciwności losu, tyle potyczek.

-I nareszcie udało nam się. – Usłyszała własny głos. Czym prędzej odwróciła się i dotknęła twarzy tajemniczego mężczyzny, który był jej. Badała palcami fakturę jego ust i nosa. Wydały jej się takie idealne. Nie mogła uwierzyć, że ma wszystko o czym marzyła. Wspaniały dom i rodzinę. I na dodatek córeczkę o imieniu Natalie! Kiedy miała pięć lat i bawiła się lalkami, postanowiła, że córkę nazwie Natalie i a syna – Tomas.

- Tak… - wyszeptał jej do ucha Ed.

-Jak myślisz, czy wychowywanie Natalie nie przeszkodzi mi w kontynuowaniu studiów? – Zapytała męża, Kate.

-Na pewno nie. Skarbie jesteś najmądrzejsza na świecie. Nie będąc cały semestr na wykładach i tak zaliczyłabyś sesję w stopniu bardzo dobrym.

-Bardzo dobrym?! Celującym ! Nie wierzysz we mnie! – I chcąc go przedrzeźniać wbiła mu palec w brzuch. Ed natomiast zgiął się w pół i zaczął ją gonić, gdyż Kate zaczęła uciekać. Wiedziała, że Eddie się zrewanżuje.

-Nie uciekaj profesjonalistko – powiedział spokojnym głosem. – I tak wiem gdzie jesteś. – Odparł z charakterystycznym uśmieszkiem na ustach.

-Nie znajdziesz mnie! – Krzyczała jak dziecko, Kate. Ed przechodząc przez kuchnię, poczuł nagły ciężar przygniatający go na plecach. Kate zadowolona, była przyczepiona jak małpka do jego pleców.

-I co? Znalazłem cię. – Odparł Ed ze śmiertelną powagą. Po czym zaczął się śmiać. Kate zeskoczyła i stanęli teraz twarzą w twarz. Położyła mu palec wskazujący na ustach, chcąc go uciszyć.

-Nie. To ja cię znalazłam. – Uśmiechnęła się słodko.

-O nie, nie, nie, nie. – Kiwał głową Ed. – Kiedyś, gdzieś, w nieodpowiednim miejscu i czasie, oboje nawzajem się znaleźliśmy.

-W nieodpowiednim miejscu i cza.. – nie dokończyła, gdyż Ed zamknął jej usta pocałunkiem. Pocałunkiem nigdy niezmiennym. Takim samym jak 3 czy 4 lata temu. Tak samo namiętnym i tak samo magicznym

 

Kate przeszła się do parku, aby zaczekać na Blake’a. żałowała, że nie wzięła ze sobą żadnej książki. Ale postanowiła, że trochę pozwiedza miejsce, w którym będzie spędzać najwięcej czasu, gdy już zacznie się szkoła. Miejsce jej się podobało, było bardzo zadbane. Najważniejsze, że była tu dobrze wyposażona biblioteka uniwersytecka. Kate nie zdecydowała się na mieszkanie w kampusie. Postanowiła dojeżdżać do Oxfordu z Banbury. Dojazd zajmie jej ok. 40 minut. Godziny odjazdu autobusów jej odpowiadają.

Była bardzo przywiązana do rodzinnego miasta, dlatego zdecydowała się nie przeprowadzać do Oxfordu. Gdyby Ed został w Banbury prawdopodobnie przeprowadziłaby się, ale jeśli on jest w Rzymie, to nie ma takiej potrzeby.

Eddie studiował mapę Oxfordu i zastanawiał się, gdzie mogła znajdować się Kate. Tak bardzo chciał ją jak najszybciej znaleźć i zobaczyć. Nie mógł doczekać się spotkania z nią. Musiał jej powiedzieć, po prostu musiał. Musiał powiedzieć, że ją kocha i że chce z nią być już na zawsze. Na dobre i na złe.

Ona natomiast po przespacerowaniu się po kampusie, usiadła na ławce w parku. Jak na połowę września było jeszcze bardzo pogodnie. Temperatura dochodziła nawet do 20^oC. Liście powoli zaczynały zmieniać kolor. Katharine po dłuższej absencji w świecie rzeczywistym zaczęła dostrzegać piękno otaczającego świata. Oczywiście ten świat byłby piękniejszy, gdyby znajdował się w nim Eddie. Ale ona wiedziała, że to już niemożliwe. Próbowała pogodzić się z losem, ale na razie jej to nie wychodziło. Siedząc na ławce miała wrażenie deja vu.

Najlepszą rozrywką wakacyjną Kate były wyprawy do parku przy kościele z książką w ręku. Jeśli nie było jej w domu, to tam najprawdopodobniej można było ją znaleźć. Tego samego dnia, kiedy rozmyślała o Eddim, również poszła do parku, aby poczytać kilka rozdziałów swojej ulubionej książki.

Tym razem znowu ktoś jej przeszkodził. Tylko teraz nie zaszedł od tyłu tylko od razu rzucił jej się w oczy, ponieważ nadszedł z naprzeciwka.

-Chodź. – Powiedział z szelmowskim uśmiechem i wziął ją za rękę. Kate nie powiedziała ani słowa. Po prostu nie mogła uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Gdy zobaczyła jego auto, pierwszy raz uśmiechnęła się na jego widok. Otworzył drzwi i gestem ręki zaprosił ją do środka. Kate od razu wsiadła i zapięła pasy.

-Gdzie jedziemy? – Zapytała.

-Zobaczysz. – I znowu na jego twarzy pojawił się ten wspaniały uśmiech. Kate czuła jak ją unosi. Każdego razu kiedy patrzyła na niego, jak się uśmiecha w środku czuła coś takiego niesamowitego. Coś nie do opisania. Z jednej strony było to na pewno jakieś podniecenie, z drugiej pożądanie, a za tym wszystkim kryła się miłość. Była pewna, że Eddie czuł podobnie. Kiedyś miała co do tego wątpliwości ale teraz była tego pewna. – Na pewno Ci się spodoba. – Dodał Eddie.

Pierwszy raz od dwóch miesięcy mieli okazję porozmawiać. Gadali o wszystkim. O tym co się zmieniło, o tym co było, o tym co jest. Nie mogli skończyć. Jazda im się nie dłużyła, wręcz przeciwnie jechali ok. 3 godzin, które minęły niezauważalnie. Nastała cisza.

-Przyjechałeś. – Padły słowa z ust Kate.

-Hę? – Odparł zdziwiony Eddie.

Uśmiechnęli się do siebie. Rozumieli się bez słów. Już teraz wiedzieli, że nic nie zdoła ich rozdzielić. Potem znów zaczęli rozmawiać o różnych sprawach. Po upływie ok. 2 godzin wreszcie znaleźli się na miejscu. Była to wyspa Św. Marii, gdzie znajdowała się latarnia morska. Oprócz jej znajdowało się tu jeszcze muzeum i mały bar.

-To jest..?

-Tak! – Ed uśmiechnął się z zadowoleniem. Obojgu przypomniały się rozmowy o tajemniczej latarni. Latarni, która posiadała według niektórych magiczną moc. Skierował wzrok na latarnię. – Słyszałem, że przy tej latarni ludzie wyznają sobie miłość.. – Zadumał się na chwilę. – Ale to..

-Takie pierdoły. – Wcięła się Kate.

-Dokładnie. – Uśmiechnął się do niej. Ujął jej dłoń. Kate znowu przeszedł dreszcz. Starała się z tym walczyć, żeby nie odbierać za każdym razem jego dotyku w ten sposób. Ale nie mogła inaczej. Przestała o tym myśleć. Dla niej najważniejsze było to co teraz ma miejsce i to co zaraz się wydarzy. Oboje czekali na tą chwilę. Nie wyobrażali jej sobie w takiej scenerii, ale no cóż. Skoro mają dążyć do początku, to niech ten początek będzie piękny. – No ale jeśli już tu jesteśmy to.. – I w tej chwili się zaciął. Nie mógł wypowiedzieć żadnego słowa.

Nastała cisza. Kate wiedziała, że za moment coś się wydarzy, przecież często tak pomiędzy nimi bywało. Miała rację, ale nie spodziewała się, że sprawy nabiorą takiego obrotu. Nie spodziewała się czegoś takiego. Ed spojrzał na nią dziwnym wzrokiem i zaczął czegoś szukać po kieszeniach.

-Co ty robisz? Nie masz kiedy komórki szukać? – Zaśmiała się Kate.

-Moment. – Uśmiechnął się lekko i wydobył z wewnętrznej części kurtki pudełko. Małe i skromne. Kate pomyślała, że to sen. Sen, z którego za nic w świecie nie chciała się wybudzić. Eddie klęknął przed nią z nieco zażenowaną miną, a ona krzyknęła:

-Adams! – W niektórych sytuacjach zwykła mówić do niego po nazwisku.

-Kurczę, jakie to dziwne, nie? Ty i ja. – Zachichotał nerwowo.

-Ale… - Katherine jęknęła. Była totalnie spanikowana.

-Nic nie mów, bo i ja zwątpię. – Kiedy patrzył na nią wzrokiem pełnym miłości, nią zaczęły targać sprzeczne i dziwne uczucia.

-Najpierw mi mówisz, że jesteśmy rodzeństwem, potem chcesz zostać księdzem, następnie zapadasz w śpiączkę, ja ryczę za tobą dniami i nocami, a teraz nagle wracasz?! – Nie wiedziała, co nią kierowało. – Co ty sobie w ogóle myślisz?! – Krzyknęła i zadziwiła samą siebie. Natomiast Ed nie był na nią zdenerwowany, że Kate na niego krzyczy. Spokojnie powiedział:

-Myślę sobie, że cię kocham. Myślę, że cię potrzebuję. Wystarczy? – Powiedział beztrosko, bez żadnych ogródek. Kate zamurowało. Pierwszy raz powiedział jej, że ją kocha w taki sposób. Nic nie mówiła. Nie mogła. Patrzyła na niego z szeroko otwartymi i zdziwionymi oczami. Zaś Eddie kontynuował. – A teraz chyba powinienem otworzyć pudełeczko, wyjąć pierścionek i zapytać, czy.. – Przełknął głośno ślinę. – Zostaniesz moją żoną? – Ed wiedział, że Kate się zgodzi. O to był spokojny, ale takiej reakcji się nie spodziewał. Mianowicie Kate wybuchła śmiechem. Potem zaczęła płakać, następnie wykrztusiła z siebie słowa:

-Czy to prawdziwy pierścionek? – Dalej uważała, że to sen. Ed zignorował jej pytanie.

-Tak czy nie? – Wyszeptał ze śmiertelną powagą. Patrzył na nią z takim wyczekiwaniem. Bardzo się niecierpliwił, ale nie dawał po sobie tego poznać.

Wewnętrzny głos Kate kazał jej skrócić jego katorgi. Ten wewnętrzny głos podpowiadał jej jedno słowo. Zrozumiała wtedy, ze to najpiękniejsza minuta jej życia.

Eddie nie poddawał się. Cały czas przed nią klęczał i czekał na odpowiedź.

-No generalnie rzecz biorąc to.. Tak. – Ed na chwilę zamarł. Lecz zachował jeszcze resztki trzeźwego umysłu. Założył Kate pierścionek na palec i w końcu wstał. Położył lekko dłonie na jej biodrach i lekko przysunął do siebie. Kate zaś objęła go za szyję i przytuliła się do niego mocno. Nie mogła uwierzyć. Nie mogła uwierzyć w to, że nareszcie mogą być razem.

Eddie, złapał ją za rękę i zaprowadził do latarni. Usiedli na ławce i zaczęli patrzeć sobie w oczy. Nie rozmawiali. Milczeli.

-Zauważyłaś? – Przerwał milczenie, Ed. – W ciągu kilku godzin nasze życie obróciło się o 180 stopni. – Zauważył słusznie. - Ryczałam za tobą dniami i nocami. – Załkał Ed, przybierając żałosną minę. Po prostu naśmiewał się z niej. A raczej zaczął się z nią przedrzeźniać.

-Ej! Wcale tak nie było! – Kate się oburzyła.

-Tak, jasne. – I znowu zapadła cisza. Tym razem przerwała ją Kate.

-Boję się zamknąć oczy. Boję się, że już nigdy więcej cię nie zobaczę, że już nigdy więcej się nie obudzę. Boję się zasnąć. – Powiedziała z przerażeniem w oczach.

-Nie bój się. – Objął ją mocno. – Jestem tu i zawsze będę.

Copyright © Katarzyna Greber

 

 

Kate myślała, że jakoś wszystko się ułoży, ale niestety się przeliczyła. Miała taką nadzieję, że Ed jednak zrezygnuje z seminarium. Bolało ją serce przez to, że przez jego chorą ambicję nie mogą być razem. Przez ile jeszcze muszą przejść, aby dojść do początku?

Eddzie po wyjściu ze szpitala wrócił na chwilę do domu, aby odpocząć. Myślał nad swoją przyszłością. Nie mógł sobie wybaczyć, że w jego przyszłości nie będzie Kate. Sam w końcu wybrał taką drogę. Lecz istniała możliwość aby z niej zrezygnować. Ale on nie chciał tego zrobić. Cały czas był przekonany, że tak musiało być.

-Co cię gryzie, Eddie? – Do jego pokoju weszła matka. Wiedział, że może jej powiedzieć wszystko. Wiedział też, że ona poradzi mu jak nikt inny.

-Miłość. – Odparł. A po chwili zastanowienia dodał – wiem, że to głupie.

-Nie skarbie, to wcale nie jest głupie. Chciałbyś być z Kate, prawda?

-Mamo, nawet nie wiesz jak bardzo. – Zacisnął powieki, bał się, że się po prostu najzwyczajniej w świecie popłacze.

-To dlaczego nie możesz tego dokonać? – Cisnęła Maggie.

-Bo wiesz przecież, że jak sobie coś postanowię, to nie ma zmiłuj. I skoro wybrałem taką drogę, to może tak miało być, nie sądzisz?

-Eddie, w życiu trzeba umieć wybierać. Oczywiście jeśli się w ogóle taki wybór posiada. Ty go masz. Jeszcze teraz masz. Możesz zrezygnować póki nie jest za późno. I wybrać to, co cię naprawdę uszczęśliwi. Wybrać Kate.

-Mamo, ale czy ja na pewno mogę tak postąpić?

-Oczywiście. Ten na górze, na pewno będzie bardziej cieszył się z tego, że jesteś szczęśliwy z Katharine, niż nieszczęśliwy w służbie Jemu.

-W sumie masz i rację. – Oparł głowę o bark matki. – Dziękuję mamo. Jeszcze dzisiaj zadzwonię do rektora i z nim porozmawiam.

-Idź do księdza Mattersona. Rektor seminarium to ponoć jego dobry przyjaciel.

-Mamo, dziękuję ci jeszcze raz. – Ucałował Maggie w czoło i wyszedł.

Zszedł schodami na piętro niżej i zapukał w drzwi państwa White. Otworzył mu Chris. Pierwszy raz widział go od czasu, kiedy dowiedział się, że jest jego synem.

-Dzień dobry – wykrztusił w końcu.

-Witaj Ed. – Powitał go Chris z uśmiechem na twarzy.

-Zastałem Kate?

-Kate? Nie. Kate nie ma w domu. Pojechała na uczelnię z Blakiem pozałatwiać ostatnie formalności.

-Aha. No dobrze, to jadę tam. – Zdecydował.

-Coś się stało? – Spytał zatroskany Chris. Martwił się o córkę i o „syna”.

-Po prostu muszę powiedzieć coś Kate. Coś bardzo ważnego.

-Synu – Chris zwykł tak mówić do młodszych od siebie przedstawicieli płci męskiej. Lecz nie zorientował się jak mogło to brzmieć w tej sytuacji. – Przepraszam, często tak mówię do młodszych znajomych. Chcę, abyś wiedział, że Kate wiele przeszła. Więc jeśli nie jest to dobra wiadomość, to może daj jej już spokój.

-Mam nadzieję, że to ją ucieszy. – Próbował przekonać Chrisa.

-Co, mianowicie? – Dociekał Chris.

-Podjąłem decyzję. Dokonałem wyboru. Dokonałem wyboru między seminarium a Kate. Dzięki mamie zrozumiałem, że dzięki Kate jestem szczęśliwy i że to miłość jest dla mnie najważniejsza. Mam nadzieję, że mnie rozumiesz.. tato. – Pierwszy raz przeszło mu to przez usta. Nie wiedział jak, po prostu automatycznie. Ed i Chris jeszcze o tym nie wiedzieli, ale łączyła ich silna więź. Chris uśmiechnął się do syna, poklepał go po ramieniu i rzekł:

-Jedź, jedź do niej i rozegraj to tak, żebyście oboje nie musieli więcej cierpieć.

-Dziękuję. – Uśmiechnął się i pobiegł na dół.

Wsiadł do samochodu. Tym razem pamiętał o pasach. Był taki szczęśliwy, że będzie mógł podzielić się radosną nowiną z Kate. Najpierw jednak musiał odwiedzić księdza Harrego.

Wizyta u wielebnego nie trwała długo. Eddie zadowolony, że nie poniesie żadnych konsekwencji za zrezygnowanie z seminarium. Tak naprawdę to rok akademicki jeszcze się nie rozpoczął, nie było święceń. Pozostało mu tylko porozmawiać z Kate i przekonać ją do tego, że cała ta gra w końcu się kończy. Nareszcie wszystko zaczyna się normalnie układać.

 

Przed wyjazdem z miasta skierował się do małego sklepu jubilerskiego. Nie było co prawda dużego wyboru, ale wybrał srebrny pierścionek z niewielkim fioletowym oczkiem. Był bardzo skromny, ale przepiękny. Eddie był pewien, że na pewno spodoba się Kate.

Copyright © Katarzyna Greber

Kate cały czas obwiniała siebie za to, co się stało. Za to przez co przez nią przechodzi teraz Eddie. Na szczęście obrażenia nie były aż tak poważne, na jakie wyglądały. Rozsądna Kate zachowała trzeźwy umysł i zawiadomiła Maggie o wypadku. Sama zaś czekała na korytarzu szpitalnym. Nienawidziła szpitali. Nienawidziła tego zapachu, tych kolorów. Ale teraz to nie miało dla niej znaczenia. Teraz, tam na sali operacyjnej o życie walczył jej ukochany. Ukochany, którego z punktu widzenia prawa kanonicznego nie wolno jej było kochać.

Oparła łokcie o kolana, a głowę wsparła na dłoniach. Pochyliła się lekko do przodu, zasłaniając przy tym twarz gęstymi lokami. Usłyszała stukot obcasów butów, należących do Maggie. Automatycznie podniosła się z zajmowanego przez siebie miejsca i miło przywitała się z panią Adams.

-Dzień dobry Maggie. – Uśmiechnęła się lekko Kate. – Dobrze, że przyjechałaś tak szybko.

-Nie ma sprawy Kate. Jak by nie patrzeć, to mój syn. Muszę przy nim czuwać. Ale ty również powinnaś. – Zerknęła na Kate oczami wypełnionymi po brzegi miłością.

Od Mag biła taka pogoda ducha, taka otwartość i taka miłość dla wszystkich, że jej po prostu nie dało się nie lubić.

-Może, powiedz mi Kate, jak do tego doszło? Jakim cudem Ed znalazł się w Banbury?

-Tak naprawdę sama nie wiem. Siedziałam sobie w parku i czytałam książkę i nagle on pojawił się ni stąd, ni zowąd. Zaprowadził mnie do swojego samochodu, chciał mnie chyba dokądś zabrać. Ale podczas jazdy zaczęliśmy się kłócić o to, aby zapiął pasy. I.. Boże. – Kate opuściła głowę do dołu i podparła ręką czoło. Maggie objęła ją lekko.

-Spokojnie, Kate. Wiem, że to dla ciebie pewien szok. Taki sam szok przeżył Ed, kiedy zapadłaś w tą nieszczęsną śpiączkę. Ale jak widzisz, wszystko skończyło się dobrze. Może nie dla was dwojga, ale żadne z was nie odniosło większego uszczerbku na zdrowiu. Więc spokojnie, Kate. Powiedz mi spokojnie, co się stało potem.

-To się stało tak szybko. Ja nie wiedziałam co robić. Nie zdążyłam nawet zareagować, on tak szybko skręcił. On skręcił tylko dlatego, aby uratować mnie. Mnie, jakąś marną osobę, która zmarnowała mu życie.

-Kate.. Co ty mówisz? Jak to zmarnowała? Dzięki tobie Ed uwierzył w siebie, znowu zaczął malować. Zakochał się pierwszy raz w życiu i ta miłość naprawdę mu służyła.

I nadal będzie mu służyć. Będzie wam służyć. Przecież póki nie przyjął ostatecznych święceń kapłańskich może w każdej chwili porzucić seminarium. Kate, dobrze o tym wiesz.

-Ale on tego nie zrobi! Znasz go, jak coś sobie postanowi to nie ma zmiłuj.

-Kate, ale nie w takiej sytuacji, kiedy ma wybierać pomiędzy najwyższym Bogiem, a osobą, którą kocha i bez której nie może żyć. – Uśmiechnęła się promiennie do Kate. – Zobaczysz, jeszcze będziemy rodziną. – Zażartowała.

-Mam taką nadzieję.

***

-Nigdy więcej nie strasz mnie w ten sposób. – Siedziała Kate na krawędzi łóżka Eddiego.

-Wcale nie miałem takiego zamiaru. – Na jego twarzy malował się zawadiacki uśmieszek.

-A tak właściwie to gdzie chciałeś mnie zabrać? – Spytała z ciekawością.

-A, już byś chciała wiedzieć. Pojedziemy kiedy indziej, to zobaczysz.

Kate czuła się tak samo jak kiedyś. Znowu swobodnie rozmawiali. Nie było jedynie widać chemii pomiędzy nimi. Natomiast Ed tak bardzo chciał, żeby wszystko wróciło do normy, żeby wszystko wyglądało, tak jak kiedyś. Ale nie mógł tak myśleć, skoro zdecydował się na seminarium, to musiał wytrwać przy tej decyzji.

-Pamiętasz nasze rozmowy o początku i końcu? – Zapytał, po dłuższym momencie milczenia.

-Pamiętam.

-Czy to ma być ten początek?

-Możliwe.

-Początek z pożegnaniem? – Ed przymknął oczy. Nie mógł znieść cierpienia, które sam sobie zadawał.

-Co?!

-Z pożegnaniem. – Wydusił z siebie. Natomiast Kate zawiesiła wzrok daleko nad nim, gdzieś na nieokreślonym punkcie na ścianie. – Początek jest końcem…

-I co z tego? – przeniosła wzrok na niego. Jak on mógł tak mówić? Od czasu rozmowy z Maggie, cały czas miała nadzieję. Teraz ta nadzieja powoli zaczęła odchodzić.

-… A koniec początkiem. – Natomiast Ed ciągnął dalej.

-Ten koniec należy do nas! – Sprzeciwiła się Kate. – Więc żyjmy tym końcem, by dojść do początku. – W oczach Kate rozpaliły się iskierki nadziei. Ed spojrzał w jej czekoladowe oczy i dostrzegł te iskry.

-Razem? – Zapytał.

-Razem. Zawsze i na zawsze. Obiecałeś mi coś

-Pamiętam. – Znowu na jego twarzy malowało się cierpienie. – Ale zrobię to dopiero wtedy kiedy życie przestanie nam grać symfonię przeciwności losu.

-A co jeśli ta gra nigdy się nie skończy? – Zapytała Kate ze łzami w oczach. - Bądź, po prostu bądź. Tylko to. – Zacisnęła powieki.

-To dużo. – Próbował się bronić.

-Wiem. – Próbowała przekonać go, że wie co on przeżywa.

-Wracaj do domu. – Rzucił po chwili i odwrócił od niej wzrok. – Znajdziesz kogoś o wiele lepszego. Kogoś, kto cię będzie kochał, a i ty pokochasz jego. – Sam chciał się do tego przekonać. W jego oczach na pierwszy rzut można było rozpoznać ból. – Wracaj.

-Dlaczego tak mówisz? – Mówiła Kate przez łzy.

-Bo ja też cię kocham. – Ścisnął jej dłoń. Spojrzał jej głęboko w oczy. – Dlatego. – Po chwili ciszy dodał. – Kate, uwierz, trudno mi było to sobie wmówić. Idź już, proszę idź.

Kate wstała i zaczęła kierować się ku drzwiom. Nie spojrzała się za siebie. Nie chciała go w ten sposób zapamiętać. Wiedziała, ze to już koniec.

-Hej! – Krzyknął w ostatniej chwili. – Zawsze będę tym chłopakiem, który przychodzi do dziewczyny, prosząc, by go pokochała, by mu wybaczyła, zaufała i żeby pamiętała. Pamiętaj o tym, co między nami było, jest i będzie. Pamiętaj. – Powiedział bardzo poważnie. Kate nie miała wyboru. Musiała się odwrócić i na niego spojrzeć. Kiedy tylko na niego popatrzyła, na jego twarzy pojawił się ten drwiący uśmieszek, który kochała. – Ty mała zołzo, to dopiero początek.

-Tak wiem. A ja będę tą dziewczyną, która kocha, wybacza, ufa i pamięta, wciąż pamięta. – Odeszła.

Copyright © Katarzyna Greber

Kate była dumna, że zdążyła pozałatwiać wszystkie formalności przed rozpoczęciem roku akademickiego. Pozostało jej już tylko kilka dni do końca wakacji. Mogła jeszcze cieszyć się nadmiarem czasu wolnego. Jednak wykorzystywała go bardzo pożytecznie, czytając książki potrzebne jej do nauki na wydziale pedagogiki na Oxfordzie.

Cieszyła się, że na ten sam uniwersytet idzie jej kolega, Blake Smith. Przynajmniej nie będzie tam sama. We dwójkę zawsze raźniej.

Jedyne z czym Katherine nie mogła się pogodzić, było to, że nie dostała żadnej odpowiedzi od Eda. Nie odpisał, nie oddzwonił. Może wysłała to na zły adres? Może on nawet nie dostał tego listu? Najgorsze było to, że ona chciała o nim zapomnieć. Naprawdę chciała. Lecz nie mogła. Do głowy cały czas wracały jej fragmenty ich rozmów, niby przyjacielskich, ale z boku wyglądających na rozmowy zakochanych.

-Ciekaw jestem jakby wyglądał początek naszej znajomości w innych okolicznościach. – Uśmiechnął się zawadiacko i zwrócił się ku Kate.

-W jakich niby okolicznościach?

-Na przykład takich normalnych, bez jakiś zawiłości. Ciekawe, czy ciągnęło by nas do siebie tak samo, jak sądzisz?

-Sądzę, że tak. Ale po co mamy myśleć, co by było gdyby. Zastanówmy się nad tym początkiem co naprawdę był. – Słusznie zasugerowała Katherine.

-Tak, masz rację. Nasz początek był bardzo zawiły, ciekawe jaki będzie koniec, hm? – Uniósł prawą brew do góry i spojrzał na nią z góry. Wyglądał przy tym zabawnie, dlatego nie dziwić się Kate, że się roześmiała.

-Jaki koniec? Jeszcze nawet początku nie było, a ty już mówisz o końcu? – Zirytowała się panna White.

-Przecież przed chwilą mówiliśmy o początku. – Odrzekł zmieszany Ed.

-To nie był początek, to był dopiero prolog zapewne zawiłej i bardzo ciekawej naszej historii. – Uśmiechnęła się do niego, złapała za ramię i pokierowała go ku tajemniczemu miejscu.

Najlepszą rozrywką wakacyjną Kate były wyprawy do parku przy kościele z książką w ręku. Jeśli nie było jej w domu, to tam najprawdopodobniej można było ją znaleźć. Tego samego dnia, kiedy rozmyślała o Eddim, również poszła do parku, aby poczytać kilka rozdziałów swojej ulubionej książki.

Pogrążyła się w powieści, ale ze świata wyobraźni wyrwał ją ktoś, stojący za nią. Ktoś, kto położył swoją dłoń na jej ramieniu. Ktoś, kogo dłoń bardzo dobrze znała. To był ktoś, kogo kochała. Czym prędzej odwróciła się, nie zwracając uwagi na spadającą książkę. Przed nią stał jej Ed. Niedoszły przyrodni brat. Wielka miłość. Miłość, jednak zakazana. Zakazana nie z powodu więzów krwi lecz z powodu celibatu.

Eddie patrzył na nią tak, jak kiedyś. Nie mógł na nią w ten sposób patrzeć, skoro zdecydował się na taką drogę życiową. Ale on po prostu nie potrafił inaczej. Nie mógł się jej oprzeć już jako jej brat, a co dopiero jako ksiądz (no jeszcze nie ksiądz, ale alumn). Oboje nie potrafili wypowiedzieć żadnego słowa. Stali tak przez kilkanaście minut i tylko patrzyli się na siebie.

-Co ty tu robisz? – Po dłuższej chwili milczenia, Kate zebrała się na odwagę i otworzyła usta.

-Chciałem odpowiedzieć na twój list osobiście. – Odrzekł ze śmiertelną powagą Ed.

-Więc jednak go dostałeś? – Kate nie miała na to nadziei, gdyż skoro tyle czasu nie dostawała odpowiedzi, zrezygnowała już z ciągłego czekania.

-Tak, ale nadal nie wiem, jak to się stało, że tu przyjechałem. – Walczył ze sobą. Tak bardzo chciał do niej podbiec i ją przytulić jak najmocniej potrafił, ale nie mógł.

Kate za bardzo nie zrozumiała sensu jego słów, ale i tak cieszyła się, że może go widzieć. Wiedziała, że nic z tego nie będzie, gdyż Eddie na pewno nie zrezygnuje z seminarium. Jeśli on coś sobie postanowi, to woli przy tym wytrwać.

-Chodź – wyciągnął do niej dłoń. Ona bez wahania podała mu swoją. Kiedy poczuła jego ciepło, znów przeszedł ją dreszcz. Dreszcz, taki sam jak podczas ich zbliżeń.

-Gdzie mnie zabierasz? – Pytała zaniepokojona Kate.

-Zobaczysz. – I otworzył drzwi swojego samochodu od strony pasażera. Kate szybko wsiadła i zapięła pasy bezpieczeństwa. Ed natomiast obszedł samochód i również wsiadł do niego. Nie zapiął jednak pasów.

-Zapnij pasy. – Rzuciła chłodno, Kate.

-Po co?

-Dla twojego bezpieczeństwa. – Odparła z troską Katherine.

-To blisko, nie muszę ich zapinać. – Sprzeciwił się Ed.

-Zapnij je do cholery! – Krzyknęła Kate.

-Nie! O co ci chodzi? O głupie pasy? – Wrzeszcząc, odwrócił głowę w jej stronę.

-Uważaj!! – zdążyła krzyknąć Kate, zauważając zakręt, na którym nie wyrobił się Ed. Skręcając w prawo, aby ochronić Kate, uderzył z dużą siłą lewą stroną samochodu w drzewo. Nie mając zapiętych pasów, walnął głową o kierownicę. Kate była oszołomiona, nie doznała większych obrażeń, miała jedynie lekko poharataną rękę. Czym prędzej wydostała się z samochodu i wezwała pomoc z telefonu komórkowego.

Copyright © Katarzyna Greber

Kate nie mogła uwierzyć, ze Ed tak po prostu zniknął. Jak on mógł tak postąpić? Do tego nie powiedział nic rodzicom. Zaczęła powoli rezygnować. A co jeśli już nigdy nie będzie jej dane go zobaczyć? Nie, przecież to nie możliwe. Przecież oni są sobie przeznaczeni. Tylko w jaki sposób Katherine miała się dowiedzieć do którego seminarium udał się Ed?

-Wiem! – Doznała nagłego olśnienia. – Ksiądz Harry!

Rzeczywiście, ksiądz Matterson mógł jej pomóc. Jego przyjacielem był rektor pobliskiego seminarium, a on na pewno ma jakieś „dojścia”, aby dowiedzieć się gdzie postanowił wybrać się Ed.

Kate szybko popędziła w stronę kościoła. Pragnęła jak najszybciej załatwić tę sprawę. Tak naprawdę była to jej ostatnia nadzieja. Ale zaraz. Co ona zrobi, gdy już się dowie, gdzie on jest? Pojedzie do niego? I zmusi go do porzucenia seminarium? A co wtedy jeśli Eddie naprawdę poczuł powołanie? Sama już nie wiedziała. Nie wiedziała co zrobi. Teraz liczyło się dla niej tylko to, czy zdobędzie jakieś informacje.

***

-Dziękuję. Nawet nie wie ksiądz jakie to dla mnie ważne. – Dziękowała księdzu Harryemu, Kate.

-Wiem Kate, wiem. – Uśmiechnął się wielebny. – Widać po tobie, że od razu rozpromieniałaś, dowiadując się, gdzie dokładnie znajduje się Eddie. Przecież ja go znam. To jest ten chłopak, w którym się zakochałaś, prawda? Poznaliście się przy mnie. Kate, pamiętam ten błysk w jego oczach, kiedy na ciebie patrzył. Po prostu czuć było pomiędzy wami tą rozkwitającą miłość.

-Wszystko byłoby ładnie i pięknie, gdyby nie liczne przeciwności, które mieliśmy po drodze. Z resztą nadal je mamy. Jak ja go znajdę w Rzymie?

-Poradzisz sobie Kate. Wierzę w twoje możliwości. A wiesz, może napiszesz mu list?

-I co ja w nim napiszę?

-To już zależy od ciebie, Katie. Wasza przyszłość jest w twoich rękach. – Uśmiechnął się ksiądz Harry, uścisnął jej dłoń i odszedł w stronę zakrystii.

-W moich rękach, tak? – Zapytała samą siebie, Kate. Nie miała wyboru. Musiała wziąć sprawy w swoje ręce. List. List do Eda. To bardzo dobry pomysł. Tylko.. Jak on go przyjmie? Czy w ogóle go przeczyta? Miejmy nadzieję, że tak.

Katherine długo siedziała nad kartką papieru z długopisem w ręku. Nie wiedziała jak ubrać w słowa swoje uczucia, myśli i te wszystkie wydarzenia, które miały miejsce po jego wyjeździe.

Posiedziała dłuższą chwilę i w końcu dokończyła pisanie. Podpisała się, włożyła kartkę do koperty, nakleiła odpowiednie znaczki, wypisała adres, po czym ubrała się i wyszła z domu, podążając w kierunku najbliższej poczty.

Kiedy wrzuciła list do skrzynki, odetchnęła z ulgą. Już po wszystkim. Teraz zostało jej tylko czekać. Czekać na odpowiedź.

Tymczasem Ed zajęty był czytaniem literatury potrzebnej mu na studia teologiczne. Próbował zapomnieć o Kate, ale nie było to łatwe. Coraz rzadziej o niej myślał, ale nadal przed oczami miał obrazy jej uśmiechniętej i zadowolonej z życia, ale też zszokowanej, gdy dowiedziała się, że są rodzeństwem i nieprzytomnej, gdy przez jego głupotę zrobiła coś, co wpędziło ją w śpiączkę. Nie mógł sobie tego wybaczyć. Cały czas się z tym gryzł. Zaczynał mieć wątpliwości co do bycia kapłanem. Może to seminarium to rzeczywiście była ucieczka. Ale ucieczka od czego? Od problemów? Czy ucieczka od Kate?

-Ed! – krzyknął Marc. – List do ciebie.

-List? Do mnie? – Pytał zdziwiony Eddie. Przecież nikt ze znajomych nie znał tego adresu, co więcej nikt nie wiedział, gdzie Eddie dokładnie się znajduje.

Spojrzał na kopertę i jego serce zaczęło bić szybciej. Od razu rozpoznał to pismo. To było pismo Kate. Pismo jego przyrodniej siostry.

Eddie,

Kiedy ujrzałam Cię po raz pierwszy, powiedziałam sobie, że jeśli przeznaczenie postawi Cię ponownie na mojej drodze, to będzie znaczyło, że jesteś tym jedynym. Los tak chciał i wkrótce okazało się, że mieszkamy w tej samej klatce. Miałam względem Ciebie poważne plany, ale później okazało się, że jesteś moim przyrodnim bratem. Z wielkim bólem przyjęłam to do wiadomości.

Przyjaźń z Tobą była wspaniała i trwała. Lecz to nie było to, czego tak naprawdę chciałam. Z moich spostrzeżeń wynikało, że Ty również chciałeś być kimś więcej niż tylko moim przyjacielem. Z tego powodu, że nie mogliśmy być razem, postanowiłeś zostać księdzem. Popieram to i pochwalam, przede wszystkim dlatego, że nadajesz się do tego i Twoja wiara jest głęboka i mocna.

Lecz wczoraj dowiedziałam się, że Chris nie jest moim biologicznym ojcem. Jestem „owocem” brutalnego gwałtu. Moja mama będąc w ciąży poznała Chrisa, zakochali się w sobie, pobrali się, jednak ona nic mu o gwałcie nie powiedziała. Tak więc żyliśmy w niewiedzy przez 19 lat, aż do momentu, kiedy dowiedziałeś się, że Chris jest twoim ojcem. Sama nie rozumiem tego, po co to wszystko było. Gdyby nie te cholerne tajemnice już dawno bylibyśmy razem. Przyznasz mi rację, prawda?

Nie pytaj skąd wiedziałam, gdzie wysłać list. To nie jest ważne w tej chwili. Najważniejsze jest to Eddie, że nie mogę bez ciebie normalnie egzystować. Tak strasznie mi Cię brakuje. Tak bardzo brakuje mi naszych codziennych rozmów, codziennych spacerów..

Tak bardzo chciałabym, żebyś przy mnie był. Tylko tyle. Wiem, że teraz nie jest to możliwe. Ale już jakoś przywykłam, że cały czas życia daje nam kopniaka. I za wszelką cenę nie pozwala nam być razem.

Z tym listem zrobisz, co zechcesz. Możesz go wyrzucić, spalić, albo na niego odpisać. Decyzja należy do Ciebie. Wiedz tylko, że zawsze będę Cię kochać i nigdy nie zapomnę tych cudownych chwil spędzonych razem. Po przyjacielsku, to po przyjacielsku, ale ważne, że razem.

Żegnaj Eddie,

Kate.

Copyright © Katarzyna Greber

 

Pięknie. Po prostu pięknie. Do salonu gdzie siedziała zbulwersowana Kate i przygnębiona Stephenie, wszedł Chris.

-Czy może mi ktoś w końcu powiedzieć, o co w tym wszystkim, do cholery chodzi? – -Wycedziła Kate przez zęby.

-O czym ty mówisz, Kate? – Zapytał Chris. Steph spojrzała na niego dziwnym wzrokiem.

-Tylko nie mów, że nie domyślasz się o co chodzi. – Powiedziała chłodnym głosem do męża.

-Domyślam się? Steph ja już nie wiem czego mam się domyślać! Z dnia na dzień dowiaduję się że mam syna. Syna, którego pokochała moja córka. I przez to że nic nie wiedziała wylądowała w szpitalu! Jak byś się czuła na moim miejscu?!

-Nie wiem.

-Mamo! To ja już niczego teraz nie rozumiem. Przed chwilą powiedziałaś mi że tata, nie jest moim ojcem! Możesz TO jakoś wytłumaczyć? – Zirytowała się Kate.

-Stephenie? Możesz to jakoś wytłumaczyć? – Teraz i Chris się zirytował. Pani White spoważniała i położyła rękę na ramieniu Kate, ale zwróciła się twarzą w stronę Chrisa.

-Chris, wiedz, że nigdy nie chciałam cię skrzywdzić, wiedz również, że cię nie zdradziłam. – Stephenie przymknęła powieki, a po jej policzku zaczęła powoli spływać mała drobna łza.

-O czym ty mówisz Steph? Ja w tej chwili żądam wyjaśnień dotyczących tego, co powiedziała moja córka, która twierdzi, że nie jest moją córką. To jest cholernie pogmatwane i niezrozumiałe. O co tak naprawdę chodzi w tej farsie? – Wzburzony Chris uderzył pięścią w stół, po czym zakrył dłonią oczy i zrezygnowany drugą ręką podparł czoło. – Możesz to jak najprościej wytłumaczyć? Możesz oszczędzić nam bólu, którego i tak już wystarczająco nam zadałaś?

-Bólu? Ja wam zadałam bólu? Czy ty siebie w ogóle słyszysz? Było nie mieć romansu z mężatką i było nie robić jej dziecka! – Stephenie wstała i zaczęła chodzić po pokoju. Miała łzy w oczach, była zarazem smutna i wściekła. – Nie masz pojęcia jaki ja przeżyłam ból kiedy zostałam zgwałcona! Zgwałcona w wieku 19 lat! – Stephenie nie wytrzymała. Kolana się pod nią ugięły i upadła na podłogę, zakrywając zapłakaną twarz w dłoniach. Płakała teraz jak małe dziecko. Kate z ojcem podbiegli do niej.

-Mamo, dlaczego nic nie powiedziałaś? Dlaczego kumulowałaś w sobie ten przeraźliwy ból. – Kate przytuliła matkę i też zaczęła płakać.

-Steph – powiedział cicho Chris i ujął dłoń małżonki. – Już jest wszystko dobrze. Przepraszam, że na ciebie naskoczyłem. Przepraszam. Nie wiedziałem, ze coś takiego. Coś tak okrutnego miało miejsce. Nie mam ci tego za złe. To nie była twoja wina. Nie wiń i nie osądzaj się za to.

-Och Chris – przysunęła się do niego i wtuliła się w jego silne ramiona. – Czym zasłużyłam sobie na twoją miłość?

-Nie musiałaś na nią zasługiwać, skarbie. Kocham cię bezwarunkowo i nieodwołalnie, słyszysz? Tak samo ciebie, Katie. – Skierował wzrok na „córkę” i wyciągnął do niej rękę. Ona bez wahania podała mu swoją i również idąc w ślady matki przytuliła się do niego.

-Czyli, czy to oznacza, że ja mogę być z Eddim?

-Oczywiście Kate. – Odpowiedziała jej matka. – Wiem, że to moja wina, że tak to wszystko wyszło. Gdyby nie moje tajemnice wszystko teraz wyglądałoby normalnie.

-Mamo. Przestań. To nie jest twoja wina. Tak widocznie musiało być, abyśmy coś zrozumieli. W życiu nie ma przypadków i nic nie dzieję się bez przyczyny. Wszystkie zdarzenia, najmniejsze błahostki mają jakiś ukryty sens. I moim zdaniem trzeba odnaleźć sens tej zaistniałej sytuacji.

-Masz rację Katie – przyznał rację córce, Chris.

-Tato – Katherine zwróciła się do ojca. – Chcę, żebyś wiedział, że zawsze byłeś, jesteś i będziesz moim ojcem. Ta wiadomość nic nie zmieniła. – Uśmiechnęła się promiennie.

-Kate – szepnął Chris. – A ja chcę, żebyś wiedziała, że zawsze byłaś, jesteś i będziesz moją malutką córeczką. Natomiast teraz radziłbym ci iść jak najszybciej do Maggie lub do kogoś innego, aby dowiedzieć się gdzie jest Eddie. Wyjaśnijcie sobie wszystko, póki nie jest za późno.

-Masz rację tato. – Odpowiedziała, zerwała się na równe nogi i szybko popędziła do swojego pokoju, aby się przebrać.

Copyright © Katarzyna Greber

 

Chris zamarł. Czuł, że krew odpływa mu od mózgu. Szybko chwycił się klamki i wybiegł na korytarz. Osunął się na krzesło stojące najbliżej sali.

-Przepraszam, czy coś się panu stało? – Zapytała pielęgniarka, widząc bladą twarz Chrisa.

-Nie, nie. Wszystko w porządku. Czy mógłbym prosić jedynie szklankę wody?

-Tak, oczywiście.

-Dziękuję.

Tymczasem Ed zaczął przygotowywać się do I roku w Seminarium. Najgorsze było to, że poczuł powołanie w najmniej oczekiwanym fragmencie swojego życia. A może to nie było powołanie? Może to była tylko ucieczka? Więc pozostaje pytanie – ucieczka przed czym? On sam nie umiał znaleźć odpowiedzi. Po prostu zrobił to, co uważał za słuszne.

Męczyło go również to, że nie mógł zapomnieć o Kate. O Kate, która była jego siostrą. O Kate, którą kochał jak szalony.

Gdyby nie głęboka wiara w Boga, już dawno miłość do rodzonej siostry by go zabiła. Nie mógł znieść myśli, że jest zakochany we niej zakochany. Siostra. Siostra. To słowo go po prostu prześladowało. Jak on mógł? Jak nie spostrzegł, że coś jest nie tak? Dlaczego zlekceważył swoje koszmary nocne? Odpowiedź była prosta. Ed cały czas był dobrej myśli. Cały czas wierzył, że wszystko się jakoś ułoży i że życie w końcu przestanie sprawiać mu przykre niespodzianki.

Jak się czuła Kate? Co się z nią teraz działo? Nie dzwonił do niej, nie dzwonił do rodziców. Poinformował ich tylko o swoich planach. Nikt nie kontaktował się z nim, aby poinformować go o stanie zdrowotnym Katherine. Martwił się o nią, bo to dzięki niemu, a raczej dzięki jego bezmyślności panna White trafiła do szpitala. Gdyby nie powiedział jej tej przykrej prawdy, gdyby poczekał, gdyby rozegrał to inaczej, może wszystko teraz wyglądałoby normalnie. Po prostu przestaliby się spotykać i zachowywaliby się jak przyjaciele. Sam nie chciał w to wierzyć. Nie mógł stwarzać scenariuszy „co by było, gdyby..”. Co się stało, to się nie odstanie. Nie mógł już nic zmienić. Mógł tylko czekać na znak, na znak od Tego Najwyższego.

Kate jeszcze tego samego dnia wyszła ze szpitala. Pragnęła być jak najszybciej w domu. Pragnęła zobaczyć Eddiego. Mimo wszystko, że byli rodzeństwem i że nie mogli być razem.

Ona potrafiła się z tym pogodzić. Musiała.

-Mamo, powiedz mi gdzie jest Eddie? Ty coś wiesz, prawda? Gdybyś nie wiedziała, nie omijałabyś tego tematu. – Zaczęła Kate, całkiem poważnie.

-Katie, wiem, że to dla ciebie ważne. Ale dla twojego dobra wolę na razie ci o tym nie mówić. Musisz odpoczywać i dojść do siebie. Wydzwaniali z Oxfordu. – Stephenie bezpiecznie zmieniła temat. - Prosili cię o dokumenty. Starałam się wszystko załatwić, ale lepiej zadzwoń do nich i załatw wszystkie potrzebne formalności.

-Dobrze mamo, zrobię to. Ale.. Nie zmieniaj tematu. Szkoła zaczyna się dopiero w październiku. Mam jeszcze ponad miesiąc. A teraz powiedz mi co się stało z Eddim. – Nalegała Kate. Musiała wiedzieć co się z nim dzieje.

-Kate porozmawiamy o tym później, dobrze? Nie chcę cię niepotrzebnie denerwować.

-Mamo? Czy ty wiesz do czego pomiędzy nami doszło? – Rzuciła Kate ze zdenerwowaniem. – Czy ty wiesz o tym, ze Ed jest synem taty? Czy wiesz o tym, że ja się w nim zakochałam? Czy wiesz o tym, że nie mogę o nim zapomnieć? Czy wiesz o tym, że przez cholerne wasze tajemnice zepsuliście mi życie? – W oczach Kate pojawiły się łzy.

-Oh, Kate. – Steph podeszła do niej i objęła ramieniem. – Przykro nam, że tak wyszło. Ale nie miej do nas o to pretensji. Ja dowiedziałam się o tym od Mag po tym jak zabrano cię do szpitala. Nie mówiłam nic ojcu.

-Tata dzisiaj się dowiedział, mamo. Ode mnie. – Znowu do oczu napłynęły jej łzy.

-Katie, jeśli naprawdę chcesz wiedzieć gdzie jest teraz Eddie.. – nie dokończyła, gdyż córka jej przerwała.

-Powiedz mi to w końcu. Przeżyję wszystko.

-Kate, Ed postanowił..

-Co postanowił?

-On postanowił, że odda swoje życie Bogu. On poszedł do seminarium, Kate. Powiedział tylko, że jeśli Bóg nie pozwala mu być z tobą, to znaczy, że chce, aby Ed był z Bogiem.

-Co?! Możesz powtórzyć? Że jak? Ed? W seminarium? – Kate zapatrzyła się w jeden punkt na ścianie. Nie mogła w to uwierzyć. – Mamo, ale jak to możliwe. Dlaczego?

-Kate, ja sama tego nie rozumiem. Przecież wy możecie być razem.

-Co? O czym ty do mnie mówisz?! O co w tym wszystkim do cholery chodzi?!

-Katherine.. – zaczęła spokojnie Stephenie. – Chris nie jest twoim ojcem.

Copyright © Katarzyna Greber

-Kate, kochanie już jest wszystko dobrze. – Katherine usłyszała znajomy, kobiecy głos. Rozchyliła powieki i wokół siebie zobaczyła białe ściany, poczuła nieprzyjemny zapach. Szpital. Najgorsze miejsce na świecie. Wszędzie tylko nie tu. Uciec. Uciec stąd jak najszybciej. Tylko takie myśli krążyły jej po głowie.

-Mamo? – Wykrztusiła po chwili. – Czy ja spałam? Długo? Gdzie tata? Gdzie jest.. – i tu się zatrzymała. - ..Ed?!

-Skarbie, spokojnie, nie możesz się teraz denerwować.

-Denerwować? Co masz na myśli? Jestem spokojna. Mamo co się ze mną dzieje?!

-Katie, zapadłaś w lekką śpiączkę, lekarze cały czas badają przyczynę, tego co ci się stało. Ale jeśli się obudziłaś, to znaczy, że jest wszystko dobrze. Tata poszedł po lekarza – wyraźnie nie chciała poruszać tematu Eddiego. Dobrze wiedziała, że jeśli powie córce, że Ed zdecydował się na seminarium to będzie mogło to ją zabić.

-Mamo, ile czasu ja „spałam”? – Zapytała Kate z przerażeniem.

-Widzisz Katie, minęło trochę czasu.

-To znaczy ile?! – Nie chciała się sprzeczać z matką. Jedyną datą, którą ostatnio pamiętała był 2 lipca. Szybko zerknęła na kalendarz. 17 sierpnia. Zawirowało jej w głowie.

-Kate?! – Krzyknęła Steph, myśląc, że z córką znowu dzieję się coś złego.

-Rzeczywiście, trochę czasu. – Szepnęła Kate, przymykając oczy. Odwróciła się na drugi bok, plecami do matki. – Mamo.. – Szepnęła. – Co się stało z Eddim? – Czuła, że z oczu spływają jej łzy.

-Kochanie, porozmawiamy o tym w domu. Miejmy nadzieję, że niedługo cię wypiszą.

-Nie, nie chcę rozmawiać o tym w domu. Chcę wiedzieć teraz. Czy on wyjechał z Wielkiej Brytanii?

-Nie, dlaczego tak sądzisz? Czy coś pomiędzy wami zaszło? – Wiedziała, że coś zaszło, ale nie chciała pytać co.

-Tak, ale nie chcę o tym mówić. Masz rację, porozmawiamy o tym w domu.

W tym momencie wszedł to sali Chris razem z lekarzem prowadzącym.

-Panno White, jak się czujemy? – Zapytał dr Meitner.

-Hm. Dobrze. Wyspałam się jak nigdy. – Powiedziała z sarkazmem Kate. Nawet w trudnych dla siebie sytuacjach potrafiła utrzymać dobry humor i być nadzwyczaj uprzejma.

-Żarty się ciebie trzymają, czyli jest dobrze. Nadal nie znamy przyczyny twojej śpiączki, ale postaramy się ja znaleźć jak najszybciej. Wypiszemy cię jutro, góra za dwa dni. – Powiedział z precyzją dr Meitner. – Jakieś pytania?

-Tak. Czy byłaby możliwość wypisania mnie już dzisiaj? Widzi pan, ja strasznie nie lubię szpitali, a w domu od razu poczułabym się lepiej. - Nic lepszego nie przyszło Kate do głowy, nie potrafiła teraz myśleć logicznie.

-Jeśli zdążymy zrobić ci dzisiaj wszystkie potrzebne badania, to owszem, będzie taka możliwość. – Uśmiechnął się do Kate. Dr Meitner należał do tych lekarzy z powołania. Był bardzo sympatyczny i do tego znał się na swojej pracy. Był profesjonalistą w tym co robił. - Czy mogę teraz panią poprosić do gabinetu? – Pokłonił się ku Stephenie.

-Tak, oczywiście. – Steph spojrzała znacząco na męża, mając na myśli aby usiadł koło Kate i z nią porozmawiał.

Lecz to ona zaczęła rozmowę. Musiała dowiedzieć się czegoś więcej na temat romansu ojca i matki jej ukochanego. Przecież musiało istnieć jakieś wytłumaczenie tego, że oni nie są jednak rodzeństwem. Najgorsze było to, że Kate cały czas miała nadzieję. Nadzieję na to, że koszmar wkrótce się skończy.

-Tato.. – Odwróciła się twarzą w stronę Chrisa. On uśmiechnął się do niej, tak jak to zawsze robił kiedy mała Katie przychodziła ze szkoły ze złą oceną w dzienniczku. Cały czas miał przed oczami swoją małą córeczkę. Nie mógł dopuścić do myśli, że jego Katie jest już dorosła i sama musi za siebie decydować.

-Tak, Kate? – Odpowiedział z zainteresowaniem. Tak dawno z nią nie rozmawiał.

-Czy.. Czy ty kiedyś miałeś jakiś romans? Kiedyś, mam na myśli jakieś dwadzieścia lat temu?

Te pytanie bardzo zaskoczyło Chrisa. Skąd jego mała córeczka mogła wiedzieć takie rzeczy? Stephenie na pewno nie rozmawiałaby o tym z Kate. Teraz zaczynał mieć wątpliwości, żeby je rozwiać, po prostu zadał córce pytanie:

-Skąd ci to przyszło do głowy?

-Tato, nie kręć. Po prostu odpowiedz na moje pytanie.

-Kate, to nie takie proste, jak ci się wydaje.

-Nie tato, to jest proste, bo prosta jest odpowiedź. Podpowiem ci, brzmi: tak lub nie.

Chris znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Musiał jej powiedzieć. Że miał romans z matką Eda. Że przeżyli wspaniałe chwile, że kochał ją jak szalony. Niestety nie powiedział jej, że miał z nią syna, gdyż sam tego nie wiedział.

-Tato, czy mama o tym wie? – Spytała spokojnie Kate.

-Tak, powiedziałem jej to. Chcę żebyś wiedziała, ze to wszystko zdarzyło się zanim poznałem twoją matkę, Kate. Byłem młody, głupi i szalony. Taki jak ty. Chociaż ty nie jesteś głupia, jesteś bardzo rozsądna. I za to cię podziwiam. – Ucałował córkę w czoło. Skierował się ku drzwiom.

-Tato? – Zatrzymała go Kate.

-Hm? – Odwrócił się do córki Christopher.

-Czy wiesz o tym, że po waszej wspólnie spędzonej nocy, po 9 miesiącach Maggie Adams urodziła syna?

Copyright © Katarzyna Greber

Kate nie wiedziała, co miała robić. Z jednej strony chciała tam wrócić i skończyć to co zaczęli, ale z drugiej instynkt podpowiadał jej, aby się pohamowała.

Albowiem nie chciała popełnić błędu. Wolała, aby to on zrobił pierwszy krok. Ale jak mogła źle odczytać jego intencje? Przecież jego zachowanie było jednoznaczne.

Co on sobie myślał, kiedy obchodził się z nią w ten sposób?

Katherine próbowała się wyłączyć, czytając książkę. Lecz i to nie pomogło, nawet najgłośniejsza muzyka nie zagłuszyłaby jej myśli na temat Eddiego.

Nagle usłyszała łomotanie do drzwi.

-Kate?! – Usłyszała stłumiony głos dochodzący z klatki. Szybko rzuciła się w stronę drzwi. Nie musiała wyglądać kto to, doskonale znała jego głos. – Otwórz proszę! Wiem, że tam jesteś!

-Otwieram, otwieram. – Szepnęła sama do siebie.

-Och, dobrze, że jesteś. – Wparował do jej mieszkania i zatrzasnął za sobą drzwi.

-Coś się stało? Masz taką minę, że..

-Nic nie mów. – Przyłożył jej palec do ust. „No tak, znowu to robi” Ogarnęła ją fala gorąca, za każdym razem gdy jej w jakikolwiek sposób dotykał doznawała uczuć, których nie potrafiła opisać.

Zaprowadziła go do swojego pokoju, zamknęła drzwi i usiadła na kanapie. On ze zdenerwowaniem usiadł przy biurku, stukając palcami w blat. Kate zauważyła, że był zestresowany.

Zestresowany, to za mało powiedziane. Ed był wściekły jak nigdy. Nigdy nie zdarzyło mu się, żeby tak życie dokopało mu i to w takim momencie. Jak on mógł czuć pożądanie i w ogóle jakiekolwiek uczucia do swojej siostry?! On nie mógł na nią patrzeć jak na kobietę, musiał na nią patrzeć jak na siostrę.

-Powiesz mi co się stało? – W końcu rzuciła z wyrzutem, po długiej chwili ciszy.

-Bo.. Widzisz Kate. Ja myślałem, że.. Nie. To nie może być prawda.. – Na jego twarzy zauważyła teraz cierpienie. Instynktownie podeszła i go objęła. Tak jak to robią przyjaciele. Ale bliski kontakt był dla Eddiego katorgą. Nie mógł znieść myśli, że nie mogą być razem.

-Co się stało? Powiedz..

-Bo.. Dzisiaj dowiedziałem się strasznej rzeczy.

-Jakiej?

-Kate, chcę, żebyś wiedziała, że to był dla mnie ostateczny cios. Nie mogę sobie tego wyobrazić, po prostu nie potrafię przyjąć tego do wiadomości. Bo.. – W tym momencie uścisnął jej dłoń. – Kate, ja tak bardzo chciałbym być z tobą. – Zamknął oczy. – Tak bardzo, nie wiesz nawet jak. Pragnę ciebie bardziej niż kogokolwiek, kiedykolwiek. Jesteś idealna, stworzona aby być ze mną.. Ale jak widać los nigdy nie jest dla mnie łaskawy.

-Eddie.. – Oparła głowę o jego bark. – Ja czuję podobnie. Więc czemu nie możemy być razem?

-Kate.. Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałbym teraz cię wziąć w ramiona i już nigdy nie puścić. Kate – spojrzał jej głęboko w oczy – nie możemy być razem z powodu.. Więzów krwi.

-Co?! Jakich więzów krwi, do cholery? Co masz na myśli? – Wykrzyczała Kate, natomiast Ed zamilkł na dłuższą chwilę. Po dłuższym zastanowieniu, zdecydował, że tak czy inaczej musi jej powiedzieć. Złamie jej serce, wiedział o tym. Ale złamał serce również sobie, wtedy gdy dowiedział się że Kate to jego siostra.

-Chris, twój ojciec jest także moim ojcem.

-Ale.. Jak? Jak to możliwe? Nie.. To sen. To nie może być prawda.. – Mówiąc te słowa, cały czas się od niego oddalała. Zbliżała się w kierunku do drzwi łazienki.

-Kate.. Co ci jest? – Spytał Ed, zauważywszy, że Katherine bardzo pobladła.

-Nic. Zostaw mnie. Najlepiej idź.. Zostaw mnie. – Stojąc tyłem do drzwi, wymacała klamkę, pociągnęła ją i zamknęła się w środku. Oparła głowę o ścianę i zamknęła oczy.

Ed z przerażeniem w oczach zaczął pukać do drzwi, próbował ciągnąć za klamkę, ale to nie skutkowało. Kate wiedziała, że ojciec trzyma w szafce alkohol.

Czym prędzej rzuciła się w jej stronę i wyciągnęła pierwszą lepszą butelkę.

Zdziwiło ją to, że nie miała żadnej nalepki. Odkręciła korek i za jednym pociągnięciem wypiła jedną trzecią butelki. Świat zawirował. Kolory się po przekręcały. Uświadomiła sobie, że nigdy przecież nie piła alkoholu. Teraz nawet nie wiedziała co wypiła.

-Woda. – Szepnęła, gdy spojrzała na prysznic. Zdarła z siebie ubranie i weszła do kabiny. Odkręciła wodę i ze zmęczenia padła na kolana. Skuliła się i usiadła w rogu. Nie czuła nic prócz cierpienia, które zadały jej słowa: „twój ojciec jest także moim ojcem”. Głos Eda szumiał w jej głowie. Nic nie widziała, miała zamknięte oczy. Czuła jedynie zimną wodę, spływającą po jej ciele. Cały czas płakała. Nie czuła już nawet spływających łez. Odpływała.

-Kate! Otwórz te cholerne drzwi! Co ty tam robisz? Głucha jesteś? – Słyszała jak przez mgłę głos Eddiego. Coś szarpnęło. Ed rozwalił drzwi. Podbiegł do niej. Nigdy nie widział jej w takim stanie. – Kate! – Krzyknął z przerażeniem w głosie. –Boże, to moja wina. Niepotrzebnie ci to mówiłem, Jezu Kate.. Coś ty zrobiła.

Nie powiedział już nic więcej, widział, że jego „siostra” nie kontaktuje ze światem. Zdążył tylko zakręcić wodę, opatulić ją ręcznikiem, po czym zaniósł ją do pokoju na łóżko. Przykrył ją kołdrą. Patrzył na nią pożądliwie. W łóżku leżała naga dziewczyna-normalne.

Nie, to nie było normalne, w łóżku leżała naga dziewczyna, która była jego siostrą. Okropnie czuł się z myślą, że kochał własną siostrę. Ale on nie kochał jej po bratersku, nie potrafił jej tak kochać.

Po głowie chodziły mu różne rzeczy. Jak mógł myśleć o niej nagiej leżącej w łóżku, skoro ona teraz leżała śpiąca, prawdopodobnie lekko zatruta jakimś nieznajomym alkoholem. To przez niego znajdowała się w takim stanie.

Po paru minutach znalazł w sobie odrobinę silnej woli i usiadł obok leżącej, prawie nieprzytomnej Kate. Ona zaś wpatrywała się w Eda szeroko otwartymi oczami.

-Co ty mi zrobiłeś?! – Wpatrywała się w niego z przerażeniem.

-Raczej, co ty zrobiłaś sobie. – Uśmiechnął się lekko, ale w jego oczach wymalowany był smutek, cierpienie i złość. Złość na samego siebie. – Kate, wypiłaś coś, czego twój ojciec, przepraszam nasz ojciec nie powinien tu trzymać. – Na te słowa zacisnęła mocno oczy. Więc jednak to prawda. To nie był jakiś cholerny sen. To wszystko była prawda.

-Co to było? Dlaczego to zrobiłam?! – Zaczęła krzyczeć.

-Csi. Pośpisz dłużej niż zwykle.

Kate potwornie się bała. Nie wiedziała czego, ale się bała. Nie chciała zostać sama. Nie chciała sama bić się z myślami, że kocha własnego brata. Kiedy Ed zaczął powoli wstawać, złapała go za rękę.

-Zostań ze mną. – Udało jej się wyszeptać. Przy czym wbiła paznokcie w jego nadgarstek. Poczuł to, ale nic nie powiedział.

Eddie zamarł. Nie odepchnął jej lecz ścisnął mocno jej rękę. Ale za moment zdał sobie sprawę co robi, więc odskoczył na bok jak oparzony.

-Nie odchodź. – Znowu usłyszał jej szept.

-Nic ci nie grozi. Czego się boisz? – Westchnął.

-A gdybym powiedziała, że samej siebie, uwierzyłbyś? – Zapadła cisza. – Jesteś moim aniołem stróżem, wiesz?

I już więcej nic nie powiedziała. Zasnęła. On natomiast usiadł na fotelu, który stał obok łóżka.

„Kolejna potężna przeciwność losu” – pomyślał Ed. Zrezygnowany, zamknął oczy, ale coś nie dawało mu spokoju. Dobrze, są rodzeństwem, trudno. Sam był przerażony, że tak myśli.

Jedyna myśl wydająca mu się najbardziej prawidłowa w tej chwili, była jedna. Taka, która miała dotyczyć stylu jego przyszłego życia. Życia bez Kate. Życia z Bogiem.

Copyright © Katarzyna Greber

-Hej Eddie – Powiedziała z uśmiechem Kate, gdy ujrzała go w drzwiach. Rzuciła mu się na szyję i przytuliła się do niego, tak jakby nie widziała go parę lat. Ed wtulił głowę w jej włosy ale na twarzy miał wymalowane cierpienie. Zaciśnięte usta i półprzymknięte oczy, gdy uwalniali się z uścisku nie uszły uwadze Kate.

-Hej mała. – Odparł zaspanym głosem i spojrzał na nią uwodzicielsko, aż jej dech zaparło w piersiach. Katherine nie dała się jednak zwieść. Wiedziała, że coś jest nie tak. Najgorsze było to, że nie wiedziała o co chodzi. – Wejdź – odparł po chwili i zaprowadził ją do swojego pokoju.

-O mój.. – Kate spostrzegła na ścianach dziesiątki obrazów, obrazków, szkiców. To normalne w pracowni malarza, pomyślała. Lecz nienormalne było to, że obrazy przedstawiały ją. Na jednym się śmiała, na drugim patrzyła gdzieś w dal, na trzecim pokazywała palcem na przepiękny zachód słońca, na czwartym wyciągała do kogoś rękę z ciepłym uśmiechem. Nie wiedziała co to miało wszystko znaczyć. Miała tyle wątpliwości, co do jego uczuć, a teraz była już niemal pewna. Ale nie dawało jej spokoju dziwne zachowanie Eda. To wyglądało tak, że bardzo jej pragnął, ale z nieznanych jej powodów po prostu nie mógł.

-Piękne co? – Głos Eddiego wyrwał ją z wszelkich rozmyślań. Wróciła do rzeczywistości.

-Tak, bardzo. I to robiłeś przez te dwa dni?

-W większości tak. – Nie mógł jej powiedzieć, że połowę czasu zabrały mu koszmary i dziwne myśli nie pozwalające im być razem. Nie mógł jej skrzywdzić. Widział w jej oczach, że ona go pokocha, tak jak on kochał ją. Tyle, że ona nie miała żadnych wątpliwości.

-Mogłeś zadzwonić – spuściła głowę w dół. – Martwiłam się o ciebie.

-Niepotrzebnie – zbliżył się do niej i przejechał wierzchem dłoni po jej przedramieniu. Nie patrzyli sobie w oczy. On spoglądał na jej rękę i czekał jak się zachowa, ona natomiast wpatrywała się w jego dłoń jak wędruje po jej ręce. Przechodził ją dreszcz, kiedy jej tak dotykał. Musiał to zauważyć, bo spojrzał jej w oczy. Lecz jego twarz nie zawierała uśmiechu, tak jak zwykle. Miał lekko rozchylone usta i wyglądał tak jakby od dawna nic nie pił. Przełknął głośno ślinę. Napięcie pomiędzy nimi rosło nieubłagalnie. Oboje czuli tą dziwną atmosferę, jaka się stworzyła. Nie wyglądali teraz jak przyjaciele, tylko jak ludzie, pomiędzy którymi jest silna chemia.

Teraz ona zbliżyła się do niego, cały czas wpatrując się w ciemnoniebieski ocean wymalowany w jego oczach. On natomiast pływał po rozpuszczonej czekoladzie w jej oczach. Tak bardzo chciał jej spróbować, jak smakuje, jak to jest. Jego twarz znajdowała się w odległości 2-3 cm od jej. Kate czuła na swoim policzku ciepły oddech Eda. Poczuła jak kładzie jej dłonie na biodrach i lekko przysuwa ją coraz bliżej siebie. Ona zaś położyła swoje dłonie na jego umięśnionych ramionach i zamknęła oczy, czekając na to cudowne wydarzenie, które za chwilę miało mieć miejsce. Eddie opuszkami palców badał jej twarz, kawałek po kawałku, aż doszedł do jej warg. Kate znowu przeszedł dreszcz, ale tym razem o wiele silniejszy. Ed poczuł to na jej skórze, ucieszył się, że tak na nią działa. Tak bardzo teraz pragnął przywrzeć ustami do jej ust. Tak bardzo chciał ją trzymać w ramionach przez cały czas.

Przecież nikogo nie było w domu, mogli tak naprawdę robić co chcieli. Ed miał taką ochotę na to, aby zedrzeć z Kate ubranie i rzucić ją na jego łóżko. W środku mu się paliło, pożądał jej tak, jak nikogo nigdy dotąd. Ona musiała być jego, nie widział innej opcji. Byli dla siebie stworzeni. Dzisiejsze wydarzenie jeszcze bardziej to ukazało.

-Ed!! Jesteś u siebie? – Oboje usłyszeli krzyk Mag Adams. Piękna chwila odpłynęła w zapomnienie. Odskoczyli od siebie jak oparzeni. Kate beztrosko usiadła na krześle przy biurku i założyła nogę na nogę, jak gdyby nigdy nic.

-Tak, mamo. – Powiedział w stronę drzwi i wyszedł. Dopiero teraz Kate zauważyła jaki Ed był seksowny. Wcześniej nie zwracała na to uwagi, gdyż liczył się dla niej tylko i wyłącznie jego charakter. Miał na sobie białą podkoszulkę wspaniale opinającą wyrzeźbione mięśnie ramion i brzucha. Ed nie był napakowanym osiłkiem, był po prostu dobrze zbudowany. Kate się rozmarzyła i zapomniała, że miała dzisiaj być wcześniej w domu. Zerwała się i rzuciła w stronę drzwi. W tym samym momencie, weszła do pokoju Mag.

-Och. Witaj, Kate. Dawno Cię nie widziałam. – Uśmiechnęła się do niej promiennie.

-Dzień dobry Maggie.

-Wychodzisz już?

-Tak. Wpadłam tylko na chwilę. – Kate skierowała swój wzrok na Eda.

-Och. Myślałam, że zostaniesz na obiedzie.. – Rzekła zrezygnowana Maggie.

-Nie tym razem. Wiesz jaka jest mama, nie podarowałaby mi, że nie zjadłam jej gołąbków.

-Ha ha ha. Tak Steph i jej gołąbki są wspaniałe. Podkradniesz mamie przepis?

-Jak tylko uda mi się wejść do kuchni. – Uśmiechnęła się Kate. Nie był to szczery uśmiech jak zawsze. Był on wymuszony. Nie chciała stąd wychodzić. Chciała wrócić do pokoju i skończyć z Eddim to co zaczęli. Tak bardzo tego pragnęła. On na pewno też. – Dobrze to do zobaczenia. – Odwróciła się w kierunku Eda i zrezygnowana wymusiła uśmiech na swojej twarzy. Uśmiech, który on lubił najbardziej.

-Do widzenia, Kate. – Maggie zamknęła drzwi i zwróciła się w stronę Eda.

-Co? – Rzucił Ed po dłuższym milczeniu matki.

-Jak to co? Do czego pomiędzy wami doszło?!

-Problem w tym, że do niczego. Dlaczego krzyczysz?

-Och, Eddie. Gdyby to było takie proste. – Mag spuściła ramiona i podążyła do kuchni. Ed ruszył za nią.

-Mamo. Powiedz mi co się dzieje. Dlaczego z ojcem jesteście tacy zmartwieni?

-Usiądź Eddie. – Poczekała, aż jej syn posłusznie usiądzie. – Wiesz dobrze, że oboje z ojcem chcemy dla ciebie jak najlepiej. Nie. – Podniosła palec do góry. – Nie przerywaj mi. Powiedz mi, czy ty i Kate, czy wy..

-Jesteśmy ze sobą?

-Tak. Czy do czegoś pomiędzy wami doszło?

-Nie. Mamo o co ci chodzi? Nie lubisz Kate, czy jak? Przecież wiesz, że jestem w niej zakochany na zabój.

-Tak Ed, wiem. I to jest właśnie najgorsze.

-Ale co jest najgorsze? Powiesz mi wreszcie o co chodzi?

-Otóż, dwadzieścia lat temu, wtedy kiedy jeszcze Cię nie było na świecie, mieliśmy z ojcem mały kryzys. Ja miałam romans z moim szefem i doszło między nami do czegoś więcej. Po tym zdarzeniu zrozumiałam swój błąd i wróciłam do Jacka. On przyjął mnie z otwartymi ramionami. Matt był bardzo mały, a Jack nie potrafił sobie z nim poradzić. Po krótkim czasie wybaczył mi.

-No ale co to ma wspólnego ze mną?

-Ed, ja byłam z tym facetem w ciąży.

-O mój Boże. Czyli Jack nie jest moim biologicznym ojcem tak?

-Tak, przykro mi Ed. Nie chciałam Ci tego mówić, bo uznałam, że tak będzie najlepiej, ale ze względu na powstałe okoliczności..

-Jakie okoliczności?

-Bo widzisz, ja ostatnio spotkałam twojego ojca.

-On nie jest moim ojcem, nie wychowywał mnie.

-Z pewnością by to zrobił, gdyby wiedział o twoim istnieniu. On w krótkim czasie wyprowadził się z Kalifornii, bo jego Ojciec zlecił mu kierownictwo nad filią firmy w Anglii.

-Chcesz powiedzieć, że..

-Eddie. – Podeszła do syna i położyła rękę na jego ramieniu. Tak bardzo nie chciała go ranić. Ale musiała to zrobić. Dla jego dobra. – Chris White jest twoim ojcem.

Copyright © Katarzyna Greber

Mijały kolejne dni, a ich znajomość kwitła. Za każdym razem, kiedy się spotykali, poznawali się co raz lepiej. Ich ulubionym punktem dnia był spacer po parku naprzeciwko Kościoła Św. Marii. -Robi się zimno. – Szepnęła Kate i zaczęła pocierać ramiona, aby się rozgrzać. Nie uszło to uwadze Eda, który szybkim ruchem zdjął z siebie kurtkę i położył ją delikatnie na jej ramionach. Ustała na chwilę, co spowodowało, że on również się zatrzymał.

- Ale to musisz zapytać o to naszą specjalistkę. – Usłyszała głos księdza Harrego. -Specjalistkę? – Rozbrzmiał anielski głos. Wypowiadając te słowa bardzo wolno, Ed wpatrywał się w Kate, tak jak by zobaczył ducha. Przy tym jego oczy nabrały charakterystycznego blasku, a na ustach pojawił się przepiękny uśmiech. Kate nie mogła oderwać od niego wzroku. Po raz drugi w życiu miała szansę zagłębić się w te tajemnicze oczy koloru oceanu. W jego oczach mogłaby pływać do końca życia. Patrząc na jego roześmiane usta, obdarzyła go tym samym czarującym i uwodzicielskim uśmiechem co wtedy.

Kate z dnia na dzień traciła nadzieję, że los postawi na jej drodze tajemniczego młodzieńca z przystanku. Przez głowę przeszła jej myśl, że zapozna się z Eddim – synem nowych sąsiadów. Może rzeczywiście jest taki czarujący, jak opisywała go Stephenie? Cóż warto spróbować. Przecież miała już 19 lat. Postanowiła, że nadszedł czas wziąć się za siebie. Wyobrażała sobie, że w białej sukni idzie do ołtarza, a tam czeka na nią jej ukochany. Niedawno na jego miejscu stawiała tajemniczego chłopaka. Sama nie wiedziała, dlaczego wywołał w niej takie emocje.

-Christopher White? Kochanie, czy ty na głowę upadłaś? – Robił wyrzuty żonie, Jack, kiedy mu powiedziała o zaproszeniu.

-Tak. Jack, to było 20 lat temu. Już to przebolałam. On nawet nie wie, że Ed jest jego synem, więc w czym problem?

-W tym, że przez przypadek i Ed, i Chris może się o tym dowiedzieć. Po co dolewać oliwy do ognia?

-Może masz i rację. Ale to nieładnie tak odrzucać zaproszenie sąsiadów, zwłaszcza, ze wszyscy się tu znają, a my jesteśmy nowi. Nie zapominaj o tym.

-Dobrze, w takim razie weź Eda i idź. Ja nie mam ochoty na to patrzeć.

-Jack.. Nie rozumiem o co ci chodzi! Masz do mnie żal, o to co stało się dwadzieścia lat temu? Powiedz mi to w końcu. Zawsze mówisz, żeby do tego nie wracać. Ale jak widzisz, nie da się. Niestety ten rozdział naszego życia nie został zamknięty. Ani myślę informować o tym Eddiego, ani Chrisa. Bo to ty byłeś jego ojcem przez 19 lat i nim pozostaniesz.

-Mag.. Naprawdę, nie zmuszaj mnie, abym musiał tam iść. I tak nie będzie to pierwszy raz. Następnym razem pójdę. Obiecuję. Ale teraz. Nie. Teraz nie jestem jeszcze na to gotowy.

-Rozumiem. – Szepnęła Maggie z czułością.

Kate z entuzjazmem przyjęła wiadomość, że dzisiaj pozna w końcu swoich nowych sąsiadów. Niestety najpierw będzie musiała przepracować kilka godzin.

Wiedziała, że kiedy wróci, oni już tu będą, dlatego chciała od razu ubrać się odpowiednio. Wybrała zwiewną, letnią sukienkę koloru oceanu. Patrząc na ten kolor, przypomniała sobie oczy tajemniczego chłopaka.

Ed nie dał za wygraną. Przecież postanowił, że będzie szukał jej do skutku. Postąpił tak samo jak wczoraj lecz dzisiaj zdecydował się na krótki spacer po okolicy. Może po prostu ona pracuje teraz na innej ulicy? Poniekąd miał rację, ale nie wiedział, że dzisiaj będzie mu dane ją ujrzeć.

Ona też o tym nie wiedziała. Jakże będą rozczarowani kiedy spojrzą na siebie. Mieszkają w tym samym bloku od paru tygodni i jeszcze nie dane im było się minąć ze sobą. Wszystko tłumaczył fakt, że Kate wychodziła rano, a on budził się godzinę po jej wyjściu.

Zrozpaczony Eddie wrócił do domu i zaczął malować. Dawno tego nie robił, dlatego pozwolił ręce, aby sama chodziła po płótnie. Na razie tylko szkicował, gdyż nie wyjął jeszcze farb i pędzli. Pod ręką miał jedynie miękkie ołówki i gumkę. Po pewnym czasie zorientował się, że owy szkic to twarz pięknej nieznajomej. Nie było się czemu dziwić, skoro ona cały czas zaprzątała mu wszystkie inne myśli. Nie potrafił się skupić na czymś innym oprócz niej.

Czym prędzej wyjął z bagaży farby i inne przybory. Musiał nadać kolorów tej twarzy. Najpierw barwy nabrały oczy. Jej oczy były niemal czekoladowe. Jej spojrzenie porównał do skosztowania najlepszej na świecie czekolady. Potem usta. Idealna faktura. I idealne rysy. Nie były czerwone, ani malinowe, ale tak dziwnie bladoróżowe. Do tego złocista opalenizna i nieskazitelnie czysta cera. Po godzinie obraz był gotowy. Poszukał gwoździ, zdjął swoje dzieło ze sztalugi i powiesił na ścianie, naprzeciwko okna. Stwierdził, że w naturalnym świetle wygląda najlepiej.

Wracając do domu, Kate musiała wstąpić do sklepu, aby zrobić drobne zakupy. Pech chciał, że w całym mieście wysiadł prąd. Ona i klienci owego marketu nie mogli się z niego wydostać.

-No pięknie. Pech to pech. – Powiedziała sama do siebie.

Usłyszała dźwięk komórki.

-Halo?

-Kate?! Kate?! Gdzie jesteś? – Krzyczała do słuchawki Stephenie.

-Mamo, spokojnie. Utknęłam w sklepie. Nie wiem kiedy będę. Prawdopodobnie jak włączą prąd.

-Powiem ojcu, żeby po ciebie przyjechał, dobrze?

-OK, jestem w supermarkecie naprzeciwko ratusza.

-Trzymaj się skarbie.

-Dobrze się bawicie?

-O tak. Maggie to bardzo urocza kobieta. Równie urocza co jej syn. Kochanie koniecznie musisz go poznać. On to nie to samo co Blake Smith. Jest taki męski, ale na swój sposób delikatny i wrażliwy. Ma duszę artysty, maluje. Kate?

-Tak?

-Czy ty mnie słuchasz?

-Tak mamo jak najbardziej. Muszę kończyć, chyba właśnie otwierają drzwi. Długo jeszcze mam czekać na tatę?

-Nie. Będzie za 10 minut. Jest naprzeciwko ratusza, Chris – zwróciła się do męża.

-OK, poczekam na niego. A ty w tym czasie zabawiaj gości.

-Dobrze, dobrze.

Rozłączyła się. Za chwilę pod supermarket zajechało czarne volvo. Kate szybko wsiadła do samochodu ojca i pojechali do domu.

***

-Naprawdę musicie już iść? – Żaliła się Steph.

-Tak, za długo siedzimy wam na głowie. Następnym razem, to wy nas odwiedźcie.

-Nie ma sprawy. Szkoda tylko, że nie poznaliście Kate. – Stwierdziła Steph z wyraźnym smutkiem w głosie.

-Och, jeszcze będzie okazja. – Maggie kierowała się do wyjścia.

-Mam nadzieję. – Uśmiechnęła się Stephenie na pożegnanie.

-Do zobaczenia, Stephenie. – Mag uścisnęła dłoń żony Chrisa.

-Do widzenia, Maggie. – Pani White skierowała wzrok na Eddiego. – Miło było mi cię poznać Ed. – Wyciągnęła rękę ku niemu, a on ją ucałował, jak na dżentelmena z południa przystało.

-Ach ci południowcy. – Westchnęła z uśmiechem Steph.

Po pięciu minutach wyjścia sąsiadów, do domu przyjechali Chris z Kate.

-Gdzie żeście się podziewali? – Spytała z wyrzutem, Stephenie.

-Korki – odrzekł krótko Christopher.

-A gdzie wasi goście, mamo?

-Och, poszli już. Nie mogli już dłużej na was czekać. Żałuj Kate, że ich nie poznałaś. Bardzo mili ludzie. Nie miałam okazji tylko poznać Jacka.

-Coś mu wypadło w pracy. – Odparł Chris, tak jakby chciał go usprawiedliwić. - Kate? Jak sobie radzisz z tymi ulotkami?

-Całkiem, całkiem.

Katherine zaszyła się w pokoju, nałożyła słuchawki na uszy i zaczęła czytać książkę. To była dla niej najlepsza rozrywka i chwila relaksu.

Ed w nocy przewracał się z boku na bok. Nie mógł zasnąć. Tłumaczył sobie, że to przez nowe miejsce. Ale sam nie chciał w to wierzyć. Cały czas o niej rozmyślał. -Wiem! – Krzyknął po chwili namysłu. – Po prostu do niej podejdę i wezmę ulotkę. – Wyszczerzył zęby w uśmiechu. Ale co potem? Jakoś pójdzie. Cały czas zastanawiał się, czy on wywołał u niej to samo, co ona u niego. Ale tak właściwie co ona u niego wywołała? Obudziła w nim uczucie, którego nigdy dotąd nie doznał. I za to był jej wdzięczny. Co raz, kiedy stawiał sobie przed oczami jej piękną twarz, odczuwał coś niesamowitego. Motylki? Nie był pewien jak one wyglądają, bo nigdy jeszcze nie miał okazji ich poczuć.

Kate znakomicie sprawdzała się w swojej pracy dorywczej. Jej wygląd przyciągał wzrok przechodniów, a jej śliczny uśmiech poprawiał humor potencjalnym klientom banków, których oferty proponowała. Każdemu, kto ją mijał, wręczała kolorową ulotkę mówiąc: „Proszę.” Ed Adams właśnie wychodził z autobusu, gdy zauważył nieziemską piękność rozdającą ulotki.

 

Kate wracała z uśmiechem do domu. Nawet deszcz nie popsuł jej humoru. Kiedy weszła do domu była cała mokra i śmiała się w najlepsze.

-Coś się stało Katie?

-Nic mamo.

-Oj. Nie sądzę. Chodź na obiad, naleśniki robię.

-OK. A więc..

-Spotkałaś się z Blakiem? Nic nie mów! Nie masz pojęcia jak się cieszę. On jest taki czuły, a jaki miły. Nie wyobrażasz sobie co on dzisiaj zrobił! Jak wracałam ze sklepu to..

-Mamo! Nawet nie pozwoliłaś mi dokończyć!

-Przepraszam – powiedziała ze smutkiem, przewracając jednocześnie jeden z placków na patelni. – To teraz opowiedz co ci się dziś przytrafiło.

-A więc wykonywałam swoja pracę i nagle zauważyłam niezwykłego chłopaka wysiadającego z autobusu.

-Przystojny? – Wtrąciła matka.

-Nieziemsko – rozmarzyła się Kate. – A więc patrzyłam się cały czas na niego. Potem on spojrzał na mnie. Boże, ma takie cudne oczy. Błękitne, nie. Takie jak ocean. Coś w stylu taty, tylko że ciemniejsze. Uśmiechnęłam się do niego, najładniej jak potrafię, a on odwzajemnił uśmiech. Odsłonił przy tym swoje śliczne białe zęby. I właśnie wtedy.. Poczułam coś takiego, takiego nieznanego. Tak jak ukłucie i łaskotanie jednocześnie. Mamo, to ten.

-Co?

-To on, to jego szukam. Czułam to. I czuję teraz.

-Hm... Nie wiem co ci poradzić Kate. Z jednej strony się cieszę, że ktoś ci się podoba i że mówisz o nim z taką fascynacją. Z drugiej zaś martwi mnie to, ze go nie znasz i że możesz już go nigdy nie spotkać.

-O to się nie martw. Już postanowiłam. Po prostu poczekam. Jeśli jeszcze raz go zobaczę, to znaczy, że to przeznaczenie.

-Kate, wierzysz w takie rzeczy?

-Tak mamo. – Odparła bardzo poważnie. Steph przygarnęła Katie ramieniem i przytuliła mocno.

-Życzę ci szczęścia, skarbie.

-Nie dziękuję. – Uśmiechnęła się do matki.

-Jeśli uśmiechnęłaś się do niego w ten sposób, to jestem pewna, że już cię szuka.

-Nie mów głupstw.

-Kate, czy ty naprawdę sądzisz, że nie jesteś atrakcyjna?

Uśmiechnęła się zawadiacko.

-Nie. Teraz już nie.

Copyright (C) Katarzyna Greber

 

Maggie właśnie skończyła rozliczać się z kierowcą z firmy przewozowej, gdy Jack z Eddim właśnie rozgaszczali się po nowym mieszkaniu. Z trudem weszła do klatki, wzięła głęboki oddech i podążyła na drugie piętro.

Lokal był mały, ale przytulny. Mag od razu zaczęła obmyślać na jakie kolory pomaluje ściany. Pierwszą rzeczą jaką wypakowali jej mężczyźni był plazmowy telewizor.

-Ach, chłopcy, chłopcy – westchnęła Mag z opiekuńczością w głosie.

-No co mamo? Za chwilę pierwszy mecz sezonu! Nawet nie wiesz ile to dla nas – tu wskazał z dumą na siebie i na ojca – zagorzałych fanów piłki nożnej znaczy.

-Dobrze, dobrze. Może pójdę do sklepu i kupię wam chipsy i piwo?

-O tak. Skocz skarbie. – Rzucił Jack z obojętnością, majstrując jednocześnie z kablami od TV.

-No tak, i co jeszcze? Ja jestem zmęczona moi drodzy. Ustawcie mi kanapę, o tam. – Wskazała na ścianę w salonie naprzeciwko okna. – To wspaniały widok. Mogłabym na niego patrzeć codziennie. – Szeptała, patrząc na kościół i przepiękny, zadbany park wokół niego.

-O właśnie mamo. Jutro jest niedziela. Może byśmy poszli do..

-Kościoła? – Dopowiedziała Mag. – Owszem Eddie, pójdziemy. Muszę zobaczyć pobliskie sanktuarium. Koniecznie. Wypakujcie swoje garnitury na jutro.

-Gdzie się wybierasz? – Spytał niespokojnie Jack. – A jednak kupisz nam to piwko? – Powiedział z radością jak małe dziecko.

-Nie… – Roześmiała się jego małżonka. – Przecież muszę kupić sobie jakąś kreację na jutro. A przy okazji poznam miasto.

Jack nie zdążył już zaprotestować, ponieważ Mag zamknęła czym prędzej drzwi. Gdy wyszła nie było już jej do śmiechu. Bowiem naprzeciw niej stał nie kto inny jak Christopher White. Na jego widok aż zaparło jej dech w piersiach. Nic się nie zmienił. Był jak dawny Chris sprzed 20 lat. Jedynie lekkie maźnięcia siwego koloru na ciemnobrązowych, można rzec – czekoladowych włosach dawały oznaki upływu czasu.

-Mag? Mag Adams? – Pytał z niedowierzaniem Chris, tak jakby zobaczył ducha.

-Chris? Chris White? – Spytała z sarkazmem Maggie.

-Co ty tu robisz u licha? – I porwał ją w objęcia. – Boże, Mag ile to lat? Dwadzieścia? Kurczę, tyle czasu. Co teraz robisz? Masz tu rodzinę? Jesteś przejazdem? Wiem, wiem przyjechałaś mnie odwiedzić tak? – Starał się być zabawny.

-Chris.. Chris.. Ja tu mieszkam.

-Tu? Jak to? Gdzie?

-No tu. – Wskazała palcem na drzwi.

-Niemożliwe. Nie to niemożliwe. – Przeczył sam sobie.

-Możliwe, możliwe. A teraz nie gadaj tyle tylko oprowadź mnie po tym cudnym mieście. Wzięła go za ramię i poprowadziła w kierunku wyjścia.

-A z przyjemnością. – Odparł jak prawdziwy dżentelmen.

-Pracujesz w tej samej branży? – Spytała od niechcenia Maggie. Wolała poruszyć neutralny temat. Oby tylko nie wracać do bolesnych wspomnień. Na samą myśl, co wtedy przeżywała, przeszedł ją dreszcz.

-Tak, tak. Widzisz, mam tu swoją małą firmę, ale dobrze prosperującą. O właśnie, może szukasz pracy, Maggie?

-Hm… Ponów ofertę za jakiś tydzień, albo dwa. Muszę doprowadzić przeprowadzkę do końca.

-Nie ma sprawy.

I ruszyli w stronę centrum miasta. Po drodze minęli kościół i niewielki cmentarz. Mag podziwiała piękno natury i była pełna zachwytu, widząc tyle zieleni, i to tak zadbanej.

Cóż, miała słabość do matki natury.

***

-Dzięki, Chris. Wasze, uhm to znaczy nasze miasto jest naprawdę piękne. – Podziękowała Mag.

-Przynajmniej wiesz teraz gdzie rano chodzić po bułki.

-O tak.

-Naprawdę. Wszyscy je wychwalają. Są autentycznie bardzo smaczne.

-OK. Wierzę ci. Trzymaj się. – Ucałowała go lekko w policzek i weszła do siebie. Oparła się o drzwi.

-Uh. Czy ja śnię?

Christopher czym prędzej popędził na górę. Steph przywitała go mocnym całusem, ale po chwili zauważyła, że coś jest nie tak.

-Coś się stało kochanie? – Spytała, jak zwykle przewrażliwiona.

-Cześć! – Krzyknęła Kate, trzaskając drzwiami wejściowymi. Przed chwilą wróciła z pracy. To był jej pierwszy dzień. Niezwykle udany, stwierdziła po głębszym namyśle.

-Hej, skarbie! – Odpowiedziała jej Stephenie, przy okazji zaglądając, czy córka weszła już do swojego pokoju.

-Pamiętasz tę..

-Cii.. Kate..

-Nie musicie szeptać, mamo. Idę do siebie. Możecie spokojnie rozmawiać – odpowiedziała Katherine z miłym uśmiechem.

-A więc.. O co chodzi? – Steph nie dała za wygraną.

-A więc.. Pamiętasz tę Maggie z działu księgowości?

-Maggie, Maggie.. – Stephenie szukała w pamięci miłej księgowej, ale jakoś nie mogła sobie przypomnieć o kogo chodzi. – Nie, a powinnam pamiętać?

-Nie. Wtedy jeszcze chyba się nie znaliśmy. Właśnie wtedy objąłem stanowisko prezesa po ojcu. I w dziale księgowości pracowała Mag Adams. Mężatka, bardzo piękna kobieta. – Żona spojrzała na niego znacząco. – Oczywiście nie tak piękna, jak ty. – Na twarzy pani White zawitał triumfalny uśmiech. – A więc ona i ja trochę flirtowaliśmy i spędziliśmy niesamowite dwa tygodnie wtedy w Kalifornii…

-Boże Chris! Przecież ona miała męża!

-I dziecko..

-Matko Boska! Czyś ty na głowę upadł? Mieć romans z żoną i matką? Niezłe z ciebie ziółko. Dlaczego ja o tym nic nie wiedziałam?

-Bo widzisz. Wolałem do tego nie wracać. Rozstaliśmy się po wspólnie spędzonej nocy. Steph, ja coś do niej czułem, ale ona nazajutrz zostawiła mnie i powiedziała, że wraca do męża. Że to był błąd. Potem się nie zobaczyliśmy. Ojciec postanowił przenieść mnie do filii w Alabamie i poznałem ciebie. Od tej chwili już o niej nie myślałem, aż do dziś..

-Jak to?

-Okazało się, że pani Adams mieszka piętro niżej. – Nie patrzył na Steph. Patrzył gdzieś za nią, na piękny widok kościoła wieczorem. Był pomysłowo oświetlony. Cudnie wyglądał nocą. – Pamiętasz te mieszkanie co remontowali? – Steph kiwnęła głową. – To właśnie tam się dzisiaj wprowadzili.

-Wprowadzili? Czyli kto dokładnie?

-Ona, jej mąż-Jack i Ed, ich młodszy syn.

-Hm.. – Chris patrzył jak jego żona podąża do kuchni, pakuje ciasto w folię i zaczyna zakładać buty.

-A ty gdzie się wybierasz?

-Powitać nowych sąsiadów. – Odparła z uśmiechem.

-Skarbie, daj im się rozpakować i odpocząć. Jest godzina 21. To nie czas na takie wizyty. Jutro zdążysz ich poznać.

-No dobrze – posłusznie zaczęła zdejmować buty.

-A ciasto przyda się nam. – Spojrzał na nią kusząco i wskazał wzrokiem na drzwi sypialni.

-Och, a co jutro im zaniesiemy?

-Znając ciebie, upieczesz coś specjalnego. – Nic mu nie odpowiedziała tylko spokojnym krokiem podążyła do ich pokoju. Chris równie spokojnym krokiem podążył za nią. W głowie obmyślał plan. Plan gry wstępnej oczywiście.

Copyright (C) Katarzyna Greber

 

 

-Ed! Znieś te duże pudło z pokoju Matta! - Krzyczała Mag z parteru do syna, znajdującego się na piętrze.

-Ale tu są trzy duże pudła, mamo!

-To bierz po kolei wszystkie! - Wrzasnęła ze zmęczeniem w oczach. Nie tylko jej męcząca przeprowadzka dawała się we znaki. Podkrążone oczy i częsty objaw ziewania udzielał się mężowi – Jackowi i dwóm synom.

-To już chyba wszystko, proszę pani. – Odpowiedział facet z firmy przewozowej pomagającej w przeprowadzkach. – Możemy jechać.

-Niech pan jeszcze chwilę poczeka. – Odpowiedziała Maggie, patrząc na biało pomalowany dwupiętrowy domek z niebieskimi okiennicami pomalowanymi 25 lat temu. Czuła sentyment do tego miejsca. To właśnie w tym domu przyszła na świat dwójka chłopców, którzy teraz – już dorośli byli największymi skarbami jej życia. I w jedną chwilę trzeba było to wszystko rzucić, bo mąż dostał kierownictwo w filii firmy mieszczącej się na drugim końcu Atlantyku. Kochała dom w słonecznej Kalifornii. Ukrywała to głęboko, ale Ed – młodszy syn doskonale wiedział co w obecnej chwili odczuwa jego matka.

-Mamo.. Musimy już jechać.- Mag wiedziała, że przed Eddim nie musi się ukrywać, dlatego wtuliła twarz w jego umięśnione ramię i się rozpłakała. – Mamo, spokojnie. Przecież kiedyś może tu wrócimy. – Czułym gestem głaskał matkę po włosach. On również nie wykazywał entuzjazmu przeprowadzką, ale starał się znaleźć w niej dobre strony. Nowe horyzonty, nowi ludzie. Dla niego świat stał otworem. Ed skończył dopiero 19 lat. To nie to samo co jego brat- Mathew – on dwudziestoczteroletni student Kalifornijskeigo Uniwersytetu musiał zostać na miejscu. Choć chętnie zamieniłby się z bratem na miejsca. Właśnie żegnał się z ojcem, kiedy spostrzegł rozklejającą się Maggie. Czym prędzej poinformował o tym ojca i podbiegł z nim do reszty rodziny.

-Maggie.. – Powiedział z czułością do żony, Jack. – Nie martw się. Mieszkanie w Wielkiej Brytanii urządzimy niemal tak samo. Co prawda blok to nie to samo co domek, ale też będzie przytulnie, zobaczysz. – Nikt inny, tylko Jack potrafił tak pocieszyć Maggie. Jego kojący głos ją uspokajał, a czuły dotyk przypominał o miłości i oparciu, jakie w nim miała.

-Dobrze. Dosyć. Skończyło się, trudno. Wiele rzeczy się kończy, za to nowe się zaczynają. Jedźmy już. – Kiwnęła znacząco głową na kierowcę. Ed po przyjacielsku uścisnął się z Mattem i wsiadł do samochodu. Jack dołączył do żony i wsiadł do ciężarówki.

-Kierunek Cropredy! – Krzyknął z entuzjazmem Jack. Wystarczyło jedno ciepłe spojrzenie na Maggie i zaraz się uśmiechnęła.

***

Kate już nie mogła znieść ciągłego wiercenia i rozwalania ścian w mieszkaniu piętro niżej. Teraz nawet słuchawki na uszach i muzyka puszczona na maksa nie pomagały. Postanowiła wychodzić z domu w godzinach 8-18 na alejki z ulubionymi książkami. Do poniedziałku – dnia, którego miała zacząć pracę zostało jeszcze cztery dni. Siedząc sama (no nie zupełnie sama, z książką w ręku) z zazdrością przyglądała się spacerującym zakochanym parom. Odpłynęła na chwilę i usnęła.

-Kate.. Katherine.. Panno White!- mówił z czułością urodziwy mężczyzna trzymający ją w ramionach.

-Ja..

-Cii.. Nic nie mów.-Wziął ją pod brodę i lekko ucałował, tak jak lubiła najbardziej. – A teraz chodź do Emily, wydaje mi się, że płakała.

Kate weszła do różowego pokoju, gdzie w kołysce z baldachimem smacznie spało prześliczne niemowlę. Instynkt macierzyński podpowiadał jej aby, otulić słodkie maleństwo, ale nie mogła się napatrzeć. Zdała sobie sprawę, że to jej dziecko. Poczuła na talii silne męskie dłonie.

-Uwierzysz? Nasze dziecko. Ile to już lat Kate? Cztery? Tyle przeciwności losu, tyle potyczek.

-I nareszcie udało nam się. – Usłyszała własny głos. Czym prędzej odwróciła się i dotknęła twarzy tajemniczego mężczyzny, który był jej. Badała palcami fakturę jego ust i nosa. Wydały jej się takie idealne. Nie mogła uwierzyć, że ma wszystko o czym marzyła. Wspaniały dom i rodzinę. I na dodatek córeczkę o imieniu Emily! Kiedy miała pięć lat i bawiła się lalkami, postanowiła, że córkę nazwie Emily i a syna – Sam. „Jednak przeznaczenie okazało się dla mnie łaskawe” - przemknęło jej przez myśl.

-Hej Kate! – Znany jej męski głos wyrwał ją z pięknego snu. Była wściekła, że owy chłopak przerwał jej w takim momencie. Szybko jednak złość minęła, gdy ujrzała Blake’a.

-O.. Witam, panie Smith – odparła uprzejmie.

-Nie za późno na czytanie w parku?

-No coś ty, przecież jest dopiero..- przez chwilę wydawało się jej, że ostatnio spoglądając na zegarek, była godzina 15. Spojrzała na przyciemnione niebo i zachód słońca czający się za kościołem. – Och.. Usnęłam. Straciłam poczucie czasu. Idziesz w stronę naszego osiedla, sąsiedzie?

-Tak, właśnie wracam ze sklepu. Mają tam bardzo dobre bułki, powinnaś spróbować..- Ciągnął Blake. Katherine przerwała mu przykładając palec do jego cienkich warg.

-Cicho. Chodź już, bo zbiera się na deszcz. – Szarpnęła go za ramię i podążyli w stronę jej bloku.

Miała rację. Zdążyli tylko wejść do klatki, a za nimi nie widać już było nic, prócz ściany deszczu. Kate roześmiała się cicho i podążyła ku schodom.

-Zamierzasz zostać pogodynką?- Spytał z sarkazmem Blake.

-Proszę cię- spojrzała na niego znacząco. – Przecież wiesz, że idę do Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogiki. – Uniosła głowę z dumą.

-Marnujesz się, Kate.

-Nie bądź jak moja matka, OK?

-OK, OK. Ale postaraj się ją zrozumieć. Z twoimi wynikami poszedł bym na Harvard, albo Yale. Wszystko inne, gorsze, aby tylko wyrwać się z tej dziury zabitej deskami. Poszerzałbym swoje horyzonty. – Widział, że nie miała ochoty na przekomarzanie, dlatego skończył swój monolog.

-Skończ. Proszę cię. Jeśli to wszystko, co masz mi do powiedzenia, to do zobaczenia.

-Cześć, cześć.. – Burknął pod nosem Blake.

***

-Daleko jeszcze? – Pytała Jacka zrezygnowana Maggie. – Nie wierzę, ze to mówię, ale nie mogę się doczekać, kiedy będziemy na miejscu..

-Robisz postępy, Mag. – Pochwalił żonę Jack. – Za niecałą godzinę powinniśmy być na miejscu. Położył swoją dłoń na jej i splótł jej palce z własnymi.

-Wiesz jak mnie pocieszyć Jack. Jestem pełna podziwu, że nadal mnie kochasz i ufasz po tym incydencie 20 lat temu.

-Nie rozmawiajmy o tym, Maggie. Było minęło. Cieszmy się tym co jest.

Jednak Maggie Adams nie potrafiła zapomnieć. Coś w ich małżeństwie się popsuło te 20 lat temu i wdała się w romans ze swoim przełożonym. Mag od zawsze była kobietą uległą, a że Chris był wolny skorzystała z okazji. Spędzili ze sobą kilka niezwykłych tygodni lecz sielanka musiała się skończyć, gdy okazało się, że Maggie nosi dziecko Chrisa. Czym prędzej zakończyła tragiczny romans i szukała najkorzystniejszego rozwiązania. W tamtych czasach nie stać ją było na dokonanie aborcji, więc postanowiła, ze użyje podstępu. Jeszcze tego samego wieczora wróciła do domu i kochała się z mężem. Po 9 miesiącach oboje z mężem cieszyli się z drugiego syna. O dziwo Jacka nie zastanawiał fakt, że Ed ma niebieskie oczy, których on sam nie miał, ani Maggie, ani żadni przodkowie z obojga rodzin.

Spojrzała z szacunkiem na męża i objęła go za szyję.

-Dziękuję ci za wszystko-szepnęła. Ich podróż dobiegła końca.

 

Tak więc, jest to już moja druga notka. Zdecydowałam właśnie, że na Blogu będę umieszczać kolejne rodzdziały mojej książki, co tydzień jeden, nie za szybko :) mam dopiero 11 napisanych a do końca dlaeko :) Jeszcze zobaczę, w każdym bądź razie dzisiaj publikuję pierwszy rodział ;) Miłej lektury ;D

Tak więc jest to moja pierwsza notka na moim pierwszym "poważnym blogu". Kiedyś jak byłam w piątej klasie szkoły podstawowej miałam bloga, bo wszyscy wtedy zakładali ;D Tak więc zachęcam do lektury tego o to bloga, w którym prawdopodbnie będę umieszczać swoje zapiski. Tak na prawdę założyłam go tylko dlatego, gdyż sor od techn. inf. kazał nam taki owy "pamiętnik online" założyć. :P W sumie to może i dobrze, nie prowadzę jako tako pamiętnika, a tu przynajmniej będe mogła napisać jakieś śmieszne rzeczy, które wydarzyły się w ciągu danego dnia czy coś. Oczywiście, żeby coś napisać, muszę mieć wenę - tak jak dzisiaj. Coś mnie wzięło na pisanie i tyle. :P Prawdopodbnie dzisiaj dopiszę jeden rodzdział bądź stworzę jakiś fragment do mojej powieście, którą aktualnie piszę. Może uda mi się ją tutaj wstawić kiedy skończę ją pisać. Narazie na koniec się nie zapowiada, ale myślę że co tydzień będę mogła dodawać po jednym rozdziale. Mam nadzieję że Wam-czytelnikom się ona spodoba. Będę czekać na Wasze opinie i komentarze. A teraz parę słów o sobie ;)